S2E5 - De verschillen in vroeger en nu opvoeden en opgroeien- In gesprek met Désirée Schoonen

Automatisch uitgeschreven, dus er kunnen fouten in staan.

00:14

Welkom bij Bewogen Visie de Podcast. Vandaag is een beetje een speciale aflevering. Want één, we zitten hier met mijn moeder, Désirée. En zij heeft zelf ook nog een podcast. Zolde zolde podcast. Dus eigenlijk is het een dubbel podcast. Wij interviewen allemaal elkaar tegelijk. Dus eigenlijk wel iets speciaals. Nou, zeker. Welkom mama. Dankjewel. Hoe gaat het met je? Gaat lekker. Ja, ik vind het heel leuk om dit zo samen te doen. We hebben natuurlijk al zo heel veel gesprekken waar ik samen. Dus in die zin voelt dit niet anders dan anders. Maar toch ook weer wel. Ja. En hoe voelt het dan om die gesprekken op te nemen? Is dat dan ook nog iets speciaals? Ja, zeker. Want ik weet ook gewoon dat ik best wel wat luisteraars en vriendinnenmoeders heb, zeg maar, die het ook super interessant vinden om te weten waar jongeren mee bezig zijn. Die bijvoorbeeld zelf nog jongere kinderen hebben, maar die wel eens iets hebben van, oké, waar zijn dus die, nou ja, zoals jullie, die jongeren van nu mee bezig?

Dus ja, dus dat vind ik dan ook al heel leuk. Ja, ja. Maar ook best spannend, want ik luister altijd jullie podcasten die ik heel tof vind. En ja, om daar nu zelf zo in te zitten. Ja. Maar wieso vind je dat spannend dan? Nou ja, gewoon omdat het nu bij jullie is, zeg maar. Ja. Ja. Een soort van andersom. Ja, inderdaad. Ja. Maar goed, ik zal ook voor jullie de nodige vragen hebben. Dus ja, het gaat leuk worden.

Ja. Ja. Leuk. Ja. Alright. Om mee te beginnen, hoe kijk je terug naar je eigen opvoeding? Tegen welke dingen liep je als kind aan en weet je nu waar dat vandaan komt? Ja. Ja. Dat is natuurlijk het grootste verschil tussen dingen die je inderdaad, zoals je al zegt, die je beleefd als je kind bent en zoals je er nu tegenaan kijkt. Ja. Nou, ik heb sowieso een hele fijne opvoeding gehad, hele fijne jeugd. Gewoon oké, zorgeloos, liefdevol, dat soort dingen. Maar ik heb me wel altijd een soort van buitenbeentje gevoeld. En ook wel een soort van, ja, klinkt soms een beetje raar, een beetje boven je ouders staan.

Oh. Heel gevaarlijk dit. Ik ben al opzicht, iedere tiener voelt zich zo. Oké, gelukkig vader. Maar waar kwam dat bij jou vandaan dan? Nou ja, soms heeft het ook te maken dat je dingen ziet die zij niet zien. En vaak heb je op dat moment dat misschien nog niet zo door. Of dan denk je, of je signaleert wel van oké, ik zie dingen wel en dat zien zij niet.

En dan later kom je er wel meer achter. En misschien is dat ook wel iets van iedere generatie dat de kinderen ook vaak weer, en dan heb ik het meer over geestelijke ontwikkeling, dat je dan toch al weer iets verder bent. Zodat je gewoon, je ouders toch ook een beetje vooruit bent. Ik heb dat soms bij jou ook wel eens, Josh hoor, dat ik gewoon denk van oké, dan denk ik best wel spiritueel bezig te zijn en de dingen een beetje door beginnen te krijgen.

03:29

En dan hoor ik jou soms dingen zeggen en dan denk ik, oké. Hier ben jij nu dus al mee bezig, terwijl je dan zestien bent, of dan had je dat toen je nog veel jonger was. Maar ja, ik moet wel zeggen, ik heb wel heel veel meegekregen van thuis. Ik besef ook wel dat dat lang niet bij iedereen zo is. Dus ik heb normen en waarden, liefde, maar ook veel kennis.

Ik had een vader die ontzettend gestudeerd was. Ja, vertel even over opa. Nou, mijn vader was wel een type. Een moeilijke man, maar ook een bijzondere man. En een zeer belezen man ook. En dat wil zeggen dus dat hij over heel veel dingen wist. Hij was zelf sociaal geograaf. Dus dan, ja, aardrijkskunde is natuurlijk al een heel breed vak. Dus dan, of het nou over het weer ging, of over Afrikaanse stammen, of over afgravingen, of demografie, of zo.

Nou, dat wist hij al. Dus ja, hij wist het ook altijd beter. Dat was dan ook altijd wel jammer. Maar aan de andere kant, ja, als je dat als kind ook een beetje tot je neemt, dan kun je ook wel weer heel veel leren. Dus, ja, ik heb van hem ook wel geleerd om wel breed in de wereld te kijken. Nou, mijn moeder is met name een hele, ook een slimme vrouw, maar met name enorm sociaal ontwikkeld.

En een zeer hoge sociale intelligentie noem ik dat dan. Dus iemand die heel goed dingen aanvoelde, precies wist hoe, altijd wist sowieso wat er bij de kinderen speelde. Nou, dat is op zich wel een gave, denk ik, vaak van moeders. Maar mijn moeder, die was daar gewoon echt subliem in. Daar kon je ook niks voor verborgen houden. Dat was dan ook wel weer een beetje jammer. Zeker toen je ging puberen.

Ja, nou ja, precies. Dan probeer je natuurlijk zoveel mogelijk verborgen te houden. Maar ook van haar heb ik met name heel veel geleerd over hoe je je sociale intelligentie in kan zetten. Als mens. En hoe leerden ze dat dan? Was dat dat ze dat echt duidelijk aan jou overgaf? Of was het dat jij de manier hoe ze met jou sowieso in de familie omging? Of was dat echt bewust van, we gaan nu een soort van les met mensen omgaan?

Ja, ja, ja. Nou, ik denk, kijk, het voorbeeld van je ouders, dat is het beste lesmateriaal. Zoals je ouders zelf leven, dat neem je al snel over van kind, dat is je voorbeeld. Dus dat is het beste. Vaak hoef je nog helemaal niet zoveel te zeggen. Als je het maar goed voordoet, dan volgt een kind. Maar mijn moeder was daar wel echt super in om dan wel die momentjes te pakken.

En ze voelde, oké, er is een beetje ruimte of een kind wil best wel wat info hebben. Nou, en dan ging ze daar wel op in en dan gaf ze je wel wat mee. Maar natuurlijk ook dat ik met problemen bij haar kwam, want ik heb een hele goede band met mijn moeder. En ook toen ik zelfs heel erg puberend was. En dan kwam ik toch ook echt vaak huilend bij haar of met mijn problemen.

06:43

En dan is ze daar weer zo'n goede draai aan te geven. Dat vond ik toen al en dan nu natuurlijk al helemaal als je daarop terugkijkt. Dus ik besef wel dat ik daar een heel groot voorbeeld mee heb. Want als je dat niet hebt gehad, dan sta je eigenlijk al met 2-0 achter als je dat zelf bij je kinderen moet gaan doen. Het is zelfs zo dat ik dan wel eens denk, oké, ik moet het nog maar zo goed als haar doen in dat opzicht.

Heb je dat gevoel vaak? Nou, mijn moeder kon wel heel geduldig zijn. Ik heb dat zelf wat minder. Voor mijn gevoel was hij ook nooit boos op ons. Dat is misschien natuurlijk wel eens geweest. En was dat dan fijn? Of zat je soms van, ik wil dat je boos op me bent? Ja, waarom? Waarom zou ik dat willen? Nou, hoe heet het? Soms heb je van die mensen die dan geen emotie of niet, zeg maar, ik weet niet.

Soms heb je beestal gewoon boos op me. Toon emotie, zeg maar zo. Ja, nee, maar het was niet zo dat ze geen emotie... Nee, ze was gewoon heel geduldig. En dat is natuurlijk ook wel wat vaak ouders ook hebben, ook zeker naar hun kinderen toe, dat ze best wel veel tolereren en best wel heel geduldig kunnen zijn. Het zit ook wel in haar karakter. Ik ben veel temperamentvoller in die zin dan mijn moeder, ook qua emoties.

Maar ze kon altijd wel, ja, ze werd ook zeel boos, maar ook niet alleen boos, maar of dat ze zelf gewoon een bad day had of humeurig was. Ik bedoel, ja, wat heel menselijk is. Dus ik heb haar vaak ook wel eens gedacht van, jeetje, maar... En mijn moeder had bijvoorbeeld best wel vaak pijn, want die had veel klachten al best wel op jonge leeftijd. En ook een versleten heup.

Dan wist ik dat ze pijn had, maar daar zou ze bijvoorbeeld nooit over klagen. Maar is dat dan goed? Of was er dan ook veel opgekropte emotie? Nee, dat denk ik niet. Tenminste, zo heb ik dat niet ervaren. Maar het is ook wel heel prettig als kind als dat niet bij jou wordt gedropt. Als je gewoon zo'n nekkende moeder hebt van, ah, ik heb niet last hiervan, een hoop pijn daar.

Ja, als kind kun je daar al helemaal niks mee. En als mens vind je dat ook niet. Nee, dus ik vind dat ook best wel knap, terwijl ze daar best wel eens reden toe had. Ik bedoel, ik denk als ik een migraineaanval heb of zo, dat ik dan wel eens vaker wel zeg van, oh jee, ik voel me niet lekker of ik heb er nog last van.

Dat vond ik ook wel mee vind ik. Ja. Ja, maar dat is logisch, want je hebt een migraine, dat is gewoon f***dop. Dat is het ook, ja. En wij proberen je daar dan ook zo goed mogelijk in te begeleiden. Ik vind het ook niet verkeerd hoor, dat als je wel deelt, want dan weet een ander ook hoe dat je voelt. Maar het gaat erom hoe je het doet.

Als je gaat zeuren, onpijn, voor aandacht, dat is sowieso niet nice. Nee. Nou, ik denk ook wel dat het een beetje haar generatie is, die zo van, nou niet zeuren. Ja, want jouw ouders komen uit de oorlog. Ja, allebei. Hoe heeft dat invloed ook gehad op hoe je bent opgevoed? Hoe ik ben opgevoed? Nou ja, goed. Ouders die de oorlog hebben, ja dat kunnen jullie, maar dat betreft kom ik uit.

09:55

Het is natuurlijk ook uit een soort van pre-historisch tijdperk. Nee, nee, nee. Maar als je dus ouders hebt die de oorlog hebben meegemaakt, dan dat betekent wel iets. Die ouders zijn altijd anders dan ik zelf nu ben, want ze hebben schaarste meegemaakt, ze hebben angst meegemaakt, ze hebben onzekerheid meegemaakt. En mijn moeder was een meisje tussen de negen en de dertien, zo'n beetje die leeftijd. Dus die voelde heel veel, die voelde dat er angst was, dat er gesproken werd, maar ook weer niet.

Want de kinderen mochten vooral niks weten en ook niet over de buurman of wie er wel goed of fout was. Want daar ging het natuurlijk vaak over wie je wel niet kon vertrouwen. En die generatie is ook wel heel erg geleerd om je plaats te weten, om stil te zijn, om er niet te zijn, om onzichtbaar te zijn. En als ik dat vergelijk bijvoorbeeld met jullie generatie, ouders doen er alles aan om de kinderen juist op de voorgrond.

En ze moeten laten ontwikkelen en je moet zoveel mogelijke talenten kunnen en nog een sport en liefst ook nog een instrument. Is dat dan iets te veel? Nou ja, soms denk ik wel. Oké, je kunt het ook overdrijven. Laat je kind ook gewoon kind zijn. Ja, of gewoon spelen. Waarom moeten ze om drie sporten, twee instrumenten en... Vroeg jij niet net aan ons of dat wij... Oh, dat is de iPad.

Oh, over oma gesproken. Oh, dat is mijn moeder. Nou, speaking of the devil. Nou, dan heb ik het nog niet over mijn geesteslijntje met mijn moeder gehaald. Nou, die is er nu. We praten over oma en oma beeld. Ja. Nou, ik heb wel een spiritueel lijntje met mijn moeder. Hoe zit dat? Wil je daarover vertellen? Oh, jawel hoor. Ja, weet je, met sommige mensen heb je gewoon het gevoel dat je ze al lang kent.

En dan heb ik het niet lang in dit leven, maar misschien ook in een andere dimensie of tijd of leven. En ja, mijn moeder is wel zo sterk van dat ik wel zoiets heb van daar is wel meer aan de hand. Ja, maar ik denk dat veel mensen dit niet zullen begrijpen van in de andere dimensie. Oh, sorry. Wil je dat iets... Nou ja, weet je, daarmee, als ik het heb over een andere dimensie, daar geef ik eigenlijk mee aan dat dat voor mij nog open staat.

Ik bedoel, ik weet ook niet precies hoe dat dingen natuurlijk zitten. Ja. Spiritueel gezien. Maar voor mij is het wel duidelijk dat er meerdere dimensies zijn. En voor mij ook nog wel meerdere levens. Maar hoe dat precies zit, ja, dat weet ik ook niet. Nee. Ik vind, als je het over meerdere dimensies, dan hou je dat een soort van open. Ja, het is gewoon heel breed. Precies.

Met possibilities gewoon. Geloven jullie een reïncarnatie bijvoorbeeld? Michah? Ja. Ik vind het een heel mooie gedachte. Ja, maar dat is wat anders dan er in geloven. Ja. Nee, ik geloof er op dit moment niet in. Nee. Maar wat ik het mooie bij jou vind is, wanneer jij bijvoorbeeld ergens nog niet in gelooft, is dat een hele grote nog. Ja. En dat vind ik mooi bij jou. Want ik weet het niet.

13:27

Maar je staat er wel voor open om dat te gaan ontdekken. En ik denk dat heel veel mensen ook aangeleerd krijgen van, oh, dit is jouw standpunt en hier moet je voor altijd bij blijven. En als je dan erachter komt dat, oh, iets anders is dan wat ik dacht, dat dat dan een faal is. Ja, precies. Nou, en dat bedoel ik dus ook eigenlijk een beetje met die dimensie daar proberen ik mee aan te geven.

Dat dat van alles kan zijn, zonder te zeggen, er is een hemel of er zijn vorige levens. Maar wel dat er dus verschillende vormen misschien van tijdslijnen zijn. Misschien ook wel van levensvormen. Misschien ook niet alleen op aarde. Nou, ik ga misschien al best wel ver. Maar ik bedoel, weet je, dus daar geef ik eigenlijk mee aan. Oké, dat kan van alles zijn. Maar je voelt soms gewoon dat iets verder gaat dan gewoon alleen dit.

Ja, daar ben ik het wel mee eens. Maar geloven jullie bijvoorbeeld dan in het leven na de dood? Dus jij zegt, ik geloof niet in reïncarnatie. Wat denk jij wat er gebeurt als je doodgaat? Ik geloof niet echt in het leven na de dood, maar wel dat er iets blijft van je. Gewoon dat er iets verder gaat. Maar hoe zou dat er gaan? Wat gaat er verder?

Ja, ik kan dus dan gewoon jijzelf, niet je lichaam, maar jijzelf gewoon. Maar gaat dat dan zeg maar naar een hemel? Geen idee. Een andere dimensie? Ja, dat zou leuk zijn. Ja, nee, ik weet het niet. Maar ik geloof niet dat dat echt gelijk stopt. Nee. Ja, voor mij zou dat ook voelen dat dan dit leven ook zinloos is. Ja, dat hebben veel mensen, maar hoezo? Ja, weet je?

Als dit toch gewoon... Ik heb dat heel lang gevoeld. Ja, ik ook, maar misschien... Van dat dit het is? Ja. Oké. Maar ik zit er maar aan, hoezo zou het dan zonder zijn? Want je kan het ook gewoon zien van, yo, we zijn hier op Arnhem met allemaal mooie mensen. Ja. Het is een soort van een trip die we hier allemaal hebben. Live it. Ja. Zo van, dit is de enige kans, leef je leven.

Dat is ook wat voor jou is. Nou, ik vind dat een heel mooi motto, sowieso. Ja. Hoeveel leven je ook zou hebben. Je moet sowieso alle kansen in het leven pakken of in dit leven. Ja. Maar, ja, waar ik wel in geloof is dat er een evolutie is en ook dat je geestontwikkelingen doormaakt. Ja. En daar is gewoon dit leven gewoon te klein voor. Want, ja, als jij net toevallig in Oost-Afrika wordt geboren waar de armoede is en jij niet naar school kan.

Ja, dan zou dat je enige kans zijn. Ja. Dat vind ik ook wel moeilijk te accepteren. Ja. En aan de andere kant denk ik van, er worden je in die verschillende levens ook allerlei lessen aangeboden waarin je dus ook als geest kan ontwikkelen. Ja, maar waarom zou je geest moeten ontwikkelen? Zeg maar, hoe zou dat nodig zijn? Voor wie? Ja, voor wie? Ja, dat is dan een soort van masterplan.

16:29

Ja. Jezelf? Ja. Voor wie anders jezelf toch? Ja. Want dat is jouw geest. Ja. Maar zou je dan ook als jouw geest de keuze kunnen maken om dat niet te doen? Dat je gewoon een chill. Iedereen heeft altijd vrije wil. Ja, ja. Dat is het leven. Ja, maar ik bedoel zeg maar, stel je zit in een soort van wachtkamer, weet je wel? In een andere dimensie. Ja, gewoon in, of niet zozeer in een andere dimensie, maar ook in een soort, ja, in een wachtkamer waar je dus de dimensie kunt gaan kiezen.

Dus dat is een soort van een overkoepelend iets. Ja. En weet ik veel, je gaat bij deze dokter en dan ga je naar planeet aarde en daar heb je dan je menselijke lichaam en de andere is ga je als lichtwezen ergens op een draakplaneet. Ja, cool. Ja, maar wat als je gewoon ervoor kiest om in die wachtkamer gewoon te chillen? Ja, nou volgens mij kun je daar best wel wat keuzes in maken.

Ik denk dat er ook wel wat te doen is in die wachtkamer worden. Ja, precies. Ik geloof dus ook helemaal, ik bedoel, ik ben dan katholiek opgevoed, dat is dan mijn opvoeding en waar mijn ouders dan ook weer zelf vandaan komen. Maar daar wordt altijd gezegd van, ze rusten in vrede en zo weet je wel. En vooral maar dat het daarna gewoon rustig en vredig is in zo'n hemel.

Nou, volgens mij is er gewoon werk aan de winkel en krijg je misschien even rust, maar daarna krijg je ook gewoon wel een soort van de rekening gepresenteerd of in ieder geval, ik moet het positief stellen, want zo geloof ik het ook, dat je mogelijkheden krijgt om terug te kijken en om ook te leren en dingen te veranderen, maar ook goed te maken daar. Ik geloof wel in een hele positieve ontwikkeling en dat het niet sowieso nooit straffend is, maar wel een ontwikkeling in kunnen leren.

Wat ik wel interessant vind, en ook een beetje apart, van, jij en papa zijn beide katholiek opgevoed, maar jullie zijn niet echt katholiek, zeg maar, zou ik zeggen. Wat is echt, nou moet je beginnen, wat is katholiek? Ja, oké, maar jullie zijn niet veel met het geloof bezig. Niet veel met religie bezig, maar wel met geloof. En net als jij bent heel erg met spiritualiteit bezig, waarom hebben jullie toch de keuze gemaakt om mij en Amber, en mijn zus, voor de mensen die het niet weten, wel te laten dopen, wel het vormsel te laten doen, wel communie en zulke dingen.

En toch wel niet katholiek op te voeden, want ik zie niet dat jullie ons katholiek hebben opgevoed, maar wel die dingen hebben laten moeten doen. Oeh, ik hoor hier wat, hebben laten moeten doen, is sowieso leuk. Maar het klinkt ook van dat je dat niet leuk vond. Nou ja, aan de ene kant, want zeker het vormsel was mijn eigen keuze, maar ik had wel een gevoel van dat het wel redelijk moest.

19:43

Ja, het was niet geheel vrijwillig. Niet, al was het wel vrijwillig, voelde het niet zo. En kijk, ik geloof niet dat religie hetgeen is om in te geloven. Dat dat handig is voor jouzelf om in te geloven. Omdat het, ik vind dat te beperkt. Maar ik begrijp dat mensen dat doen, omdat het beperkt is. Het voelt veilig. En daarom, ik heb daar altijd een beetje mee gestruggeld van, wij zijn niet echt katholiek.

Of het voelt alsof we niet katholiek zijn opgevoed, maar toch moeten we een vormsel en een communie gaan doen, zeg maar. En dat we naar de kerk gaan, vind ik helemaal niet erg. En ik vind het ook mooi dat we met de kerst naar de kerk gaan. Maar ja, het voelde een beetje dubbel. Zo. Ja, dat kan ik me voorstellen. Dat zijn een aantal dingen. Ik heb het katholieke geloof van thuis uit meegekregen.

Voor mij is dat geloof. Want als kind krijg je ook maar iets mee of niet mee. Zo simpel is het ook. Er zijn ook natuurlijk heel veel kinderen die überhaupt niets geleerd hebben. Mijn ouders vinden ook altijd, sowieso vinden mijn ouders het geloof belangrijk. En daarom hebben ze het aan zowel mijn broer, mijn zus als ik meegegeven. En als je iets meegeeft, dan heb je wel een keuze.

Dus dan kan, net als ik toen wij volwassen waren en kinderen kreeg, dan heb je dus een keuze. Ga ik het dus aan mijn kind weer mee, vind ik dit belangrijk. Maar inmiddels was het bij mij, het katholieke geloof heeft zich enorm ontwikkeld, meer een spiritualiteit. Maar kwam dat vanuit het katholieke geloof? In mijn geval wel, gewoon omdat ik dat op die manier geleerd heb. Ja, maar zeg maar, ging dat katholieke geloof over naar spiritualiteit?

Ja, voor mij is het zo dat het een verrijking is. Ik zie een katholieke geloof als een iets moois, maar wel al heel beperkt. En spiritualiteit staat daar gewoon beyond, staat daar boven. Is ook alles omvattend, voor mij dan. Zelfs religie is eigenlijk ook spiritualiteit. Ja, weet je. En dat hebben mijn ouders wel ook altijd meegegeven. En heb ik ook zeker vanaf kind af aan al gevoeld.

Als het dan over verschillende geloven ging, of wel geloven, of niet geloven, of humaan, of whatever. Ik heb het altijd als een piramide gezien, weet je. Uiteindelijk of je nou islamitisch bent, of rooms-katholiek, of protestant, of niet. Weet je, uiteindelijk, we komen allemaal van hetzelfde vandaan. Dat is iets groters, whatever dat is. Maar het is ook, al die vlakken van die piramide komen bij hetzelfde uit. Je komt hetzelfde vandaan, maar je komt ook op hetzelfde uit.

22:44

Op hetzelfde uit, ja, dat is het. Maar ik zie spiritualiteit als iets veel breder dan het katholieke geloof. Heb ik zelf nu niet meer zoveel mee. Maar even op jouw vraag terug te komen. Dus dat ontwikkelde, katholieke geloof ontwikkelde zich naar spiritualiteit. Nou, iets veel groter, dus ja. Dat was gewoon ook ontgroeid. Ja, maar waarom heb je dan toch je kinderen... Ja, maar dan moet je je voorstellen, dan krijg je dus, je bent jonge moeder en dan krijg je een kind.

Ja. En ik vind wel mooi, het katholieke geloof, dan doop je een kind. En dat is een heilig sacrament. Je hebt een aantal heilige sacramenten in het katholieke geloof. En dat is het sacrament van het huwelijk bijvoorbeeld. Dat hebben papa en ik ook laten doen. Het voelt ook al als een soort van veilig. Dat je iets hebt van, oké, er wordt toch ergens een soort van zegen op ons afgeroepen.

Want in een huwelijk, daar kan veel gebeuren. Voorspoed, tegenspoed. Nou, hoe chill is het als dat? Maar geloof je dat echt, dat dat is gebeurd? Dat die zegen is door dat sacrament te doen? Ja, jawel. Natuurlijk, het is iets wat je gelooft, dus dat besef ik wel. Maar ik geloof wel in een god, al dat is. Dus in iets groters. Dus ik geloof wel dat als ik vraag aan een god al wat is, of een schepper, of iets hogers, of dat ik hulp krijg, in dit geval over een huwelijk, dan geloof ik wel dat ik dat krijg.

Dus voor mij was dat wel belangrijk. Ja, dus in die zin wel. En als je dan een kind krijgt, hoe mooi is het als je een kind een doopsel meegeeft, dat die ook een soort van beschermd is. En ja, dat is ook iets waar je vandaan komt. En wat je dan ook denkt, dat is ook eigenlijk wel iets moois om door te geven. Nou ja, en dan later is dat communie en het vormsel.

Je weet je, je probeert het mee te geven, maar ik zou niet heel erg vinden als jij dat nou niet meer aan jouw kinderen doorgeeft, om dat ook ik zelf weer, maar ook. Dat ik weet dat jij ook alweer veel verder bent. Weet je, dan op een gegeven moment die stappen op zich ook wel. Maar wat ik wel heel belangrijk vind, en waar ik wel iedere dag, of iedere dag misschien over te geven, maar wel veel mee bezig ben, is dat wij jullie spiritueel opvoeden.

Dat wij wel mogelijkheden laten zien, zienswijze laten zien, breed laten kijken naar de wereld. Zonder daar een oordeel over te hebben van een religie of te laten beperken door wat dan ook. Maar ik zie bijvoorbeeld al dat jij al zoveel verder bent op deze leeftijd dan dat ik op die leeftijd was. En hoe is dat om te zien? Ja, waanzinnig. Ja? Ja, ik vind dat tof. Ik vind dat heel mooi, maar aan de ene kant, ik bedoel, ik wil mezelf geen schouderklop geven en denken van ja, jij komt natuurlijk ook alweer een trapje heen, hoger begin jij al in het leven dan ik.

En ik had al het idee dat mijn ouders daar ook al best wel mee bezig waren. Want ik had ook vriendinnetjes, daar kon ik daar ook niet mee over praten. Maar jij bent zelf ook heel nieuwsgierig en leest daarover en wil daarover weten. Vraagt, ik bedoel, jij merkt dat ik daarmee bezig ben. Ik val je daar ook niet altijd mee lastig, maar je komt wel vragen. Nou ja, als je komt vragen, dan krijg je hem voor mij.

26:02

Want dan pak ik die gelegenheid wel om ook... Hoe is dat voor jou geweest, Michah, zeg maar, spiritueel opvoeden? Nou ja, mijn vader, die is gelovig. Ik weet niet precies welke kant eigenlijk, want zoveel praat hij er niet over. Mijn moeder, die gelooft wel dat Jezus heeft bestaan en al die dingen. Maar zij is ook niet echt gelovig of zo. Maar zij gelooft wel meer in de spiritualiteit en zo.

Ja, ik ben niet echt heel erg zo opgevoed van die dingen meekrijgen. Dus ik heb ze meer gewoon mijn eigen keuze gegeven van waar ik in wil geloven. Maar goed, jouw moeder is toch ook iets van energetisch coach? Of die staat toch ook wel mee bezig met... Ja, ja, ze is nu bezig met klankschalen, de energie, al die dingen. Maar was dat vroeger ook al als kind?

Of is dat bij haar ook later gekomen, zeg maar? Ik weet het eigenlijk niet. Maar je hebt zulke dingen bij jou uitgeprobeerd vroeger? Nee, nee, niet echt. Zeg maar, ja... Vroeger was ik wel... Ja, ik druk er daar nog steeds mee. Gewoon depressie, anxiety... Heel erg verlegen, onzeker, al die dingen. Dus ze probeerde me wel te helpen, maar ze wou niet in de weg zitten. En ik duwde het allemaal eigenlijk van me weg.

Dus ik heb niet zoveel van dat meegekregen, van religie en zo. Maar dat kwam dan ook bijna, omdat je dan zelf daar toen ook niet zoveel open stond. Ja, ja, precies. Merk je dan dat je daar nu wel meer voor open staat? Ja, zeker. Sowieso in de laatste twee jaar begin je wel veel meer open te worden voor dingen. Ja. Dus... Maar ga je dan ook bij haar dingen vragen?

Van, goh, man, hoe zit dit of dat? Of hoe werk je nou precies? Wat doe je dan eigenlijk? Of hoe werkt dat? Ja, ik heb wel een paar keer gewoon gevraagd van, wat doe je nou eigenlijk? Van de, zeg maar, wat is het precies wat je doet? Ja. Wil je uitleggen wat ze doet? Nee, ik kan dat niet echt meer precies herinneren. Dat is ook een ding met mij.

Mijn koppie kan niet echt goed de dingen herinneren. En dan terugvormen in woorden, zeg maar. Maar ja, wat was de vraag ook weer? Ja, of jou, omdat je moeder daar dan ook mee bezig is, of die dat dan ook aan jou heeft doorgegeven? Ja, ik denk vast wel. Maar ze heeft me in ieder geval heel veel vrije keuzes gegeven in wat ik wil geloven. Is het dan belangrijk, dat ouders vrijheid geven in keuzes aan kinderen?

29:24

100%. Ja, ik denk het wel, ja. Waarom is dat belangrijk? Eén onderrelatie tussen ouder en kind, denk ik. Want wanneer je als ouder heel erg in kaders je kind wilt gaan stoppen, en dan zeker in de puberteit gaat je kind daar uit proberen te komen. Dus dan komt er struggle en wrijving. Dus om dat te voorkomen, zou ik al zitten van, dat is een ding. Maar is het niet belangrijk dat je wel een...

Een foundation zet? Ja, maar ook een soort van, om vrijheid te hebben, moet je ook een keuze hebben. Of, hè, je bedoel, als je... Nou, in dit stukje heb je altijd een keuze, maar dat het ook wel verteld wordt wat je keuze is. Want hoe kun je kiezen voor wel een geloof, stel dat je dat wel zou willen, als jou dat nooit geleerd is, als je nooit meegenomen bent naar een kerk?

Ik zeg maar iets. Ja, ik ben wel naar de kerk gegaan en zo, want ik zat gewoon... Zeg maar, ik ben naar twee basisscholen gegaan en die waren beide gelovig. Dus ik heb wel altijd gewoon in mijn jeugd gewoon met godsdiensten te maken te hebben. Maar ik heb me daar nooit echt... Ik heb daar nooit echt connectie aan gevoeld. Nee. Weet je waardoor? Ja, waarschijnlijk omdat ik ook zo dicht was en met al die dingen struggelde.

En onzeker was over mezelf. En ik zat echt in een diepe kuil, zeg maar. Ik wou ook niet meer leven en dat soort dingen. Dus dan ga je daar ook niet echt meer naar kijken. Nee. Ja. Nee, dat is wel zo. Ja. Ik heb wel als kind spirituele ervaringen gewoon in de kerk gehad. Weet je wel? Dat ik wel... En dat is echt wel heel spaarzaam. Dat je echt soms, weet je wel, dat je soms gewoon voelt van wow.

Er is iets. Dat je energie voelt. En ja, ik kan de kerk ook... Ik bedoel, ik heb dan verder niet meer zo heel veel met het katholiek geloof. Maar dan heeft het meer met instituut te maken. Met de hele bisdom en de paus. En natuurlijk alle wantoestanden eromheen. Maar ik hou van rituelen. En dat maakt niet uit of dat het nou van Afrikaanse stammen is. Of is ook een kerkelijke rituelen.

Dat kan ik heerlijk vinden. En dat ze met die wieren ook. En gebeden die herhaald worden. Maar toch vind je de wieren ook om mijn camera altijd te vullen. Oké, je kunt too much... Ik doe er zoveel. Ik doe echt gewoon... Echt waar? Ja, ik doe er drie tegelijk soms. Jezus. Dat is wel heel interessant. Goddag. Af en toe doe ik hier die deur open. En dan komt er echt zo'n wierookwallen naar beneden.

En dan moet je me voorstellen dat misschien mijn kamer de helft van dit is. Maar ik kan dat wel... Ook dat mystieke. Dat vind ik ook wel mooi aan een geloof. En wat ik ook altijd wel een soort van heiligheid kan vinden. Als je in zo'n kerk... En ook in het buitenland als je dan weer in zo'n kerk binnenstapt. En dat dan een bepaalde koelte hangt. En dan ga je daar rustig zitten.

32:32

En een bepaalde rust. Een bepaalde bezinning. Ja, wat ik wel mooi aan een kerk vind is inderdaad... Dat je even op dat moment alleen denkt aan jezelf. Of een ander. Ja, dat kan wel. Nou, voor mij als we naar de kerk gaan is het wel een momentje... Dat doen we niet vaak. Maar is het een soort van momentje van zelfreflectie ook wel. Nou ja, ik denk dat het daar ook wel voor bedoeld is.

Ja, en als je dan, hoe heet het, het moment van bidden... Dan ga ik niet alleen voor mezelf bidden. Maar alsnog heeft dat met zelfreflectie te maken. Omdat je dan bidt voor wat gaande is in de wereld. En dat heeft dan, ja... Hetgeen wat jij belangrijk in de wereld vindt, heeft met jou te maken. Dus heeft het uiteindelijk toch met jezelf te maken. Dat is een ander onderwerp bidden.

Want bidden is ook zoiets wat je geleerd moet worden. Mijn moeder heeft mij wel echt, of ons, heel bewust leren bidden. Want ja, je kunt wel zeggen, we gaan naar een kerk. Maar ja, wat doe je in de kerk? Ja, dan kun je je tijd uitzetten. Maar ja, mij en Amber... Ja, wat grappig, hè? Oh, dat kan ik me helemaal niet herinneren. Jawel, als kind. Maar echt, ja...

Oh, want ik bid nu iedere avond voor het slaap gaan. Nou, cool. Yes, vind je? Nee, maar Siri... Ja, nee, maar dan... Want ik zorgde ook altijd dat ik jullie... Jullie gingen wel vaker wat samen naar bed. Maar dan zorgde ik wel dat ik de momentjes met jullie apart had. Met Amber en jou. En dan, we hadden ook wel van die boekjes. Dus waar dan wel eens...

Ik zie je dan heel moeilijk denken van... Is dat echt zo? Ja, dat is echt zo. Ja, maar dan hadden we... Ik probeer die hele herinnering terug te houden. Ja, zo boekjes met gebeden erin. Dus dan lees je dat voor. Maar ook wel echt zo dat je ging bidden. En dan bid je voor opa en oma. Weet je wel, dat ze nog lang mogen leven. En dan vroeg ik ook van...

Nou, waar zou jij nog voor willen bidden? Weet je wel. Dus dan doe je het eigenlijk eerst voor. Van nou, ik wil bidden voor Amber. Dat ze, weet ik veel, dat dit of dat goed gaat. Gewoon hele simpele kinderdingen. Maar dat je een kind wel leert van... Oké, bidden. Dan ga je dus bedenken van... Wie heeft het nodig? Dat kunnen de arme kindjes in de wereld. Ik weet dat jij bijvoorbeeld ook wel vaker zei...

Bijvoorbeeld voor... Joshua was altijd heel erg met dieren bezig. Ja, omdat dan de neushoornen weer op uitsterven dreigt met de WNF. Als hij dan met... Dat je dan zei van ja, voor de dieren of... En gewoon dat je dus een kind een beetje bewust maakt van... Dat je dus ook aan een ander denkt. En dat je daar dus een intentie naar kan sturen. Want bidden is gewoon eigenlijk energie sturen naar iets of iemand.

En wat ik doe met bidden is ook altijd dankbaar zijn. Daar begin ik altijd mee met. Sowieso bedankt voor vandaag. Bedankt voor de mensen om me heen. Bedankt überhaupt dat ik... Ook van bedankt dat ik de uitdagingen van vandaag aan heb mogen gaan. En dan als er een persoon specifiek op een dag... Dan point ik die zeg maar out. Ja, en dat vind ik dan wel mooi om te doen.

35:36

En dat voelt gewoon fijn. Dat is een mooie afsluiting van de dag. Het is ook een soort van evaluatie bijna. Wat ging er goed, wat ging er niet goed. En daar ben je dankbaar voor. Precies, inderdaad. En je kijkt waar kan ik misschien nog aan werken. Of wat had ik anders op weten kunnen. Ja, en dan zit daar ook een stukje manifestatie bij van... Morgen gaat dit zo zijn.

Ja, wat zeg je dus? Je zegt echt heel veel nu. Dus je bent aan het manifesteren. Dus je bent met de toekomst bezig. Dankbaar zijn is eigenlijk van een stuk heden en eventueel verleden. Ja. Ja, tof. Bid jij wel eens? Nee. Of op een manier van... Nee. Reflectie, misschien is het niet bidden, maar... Ja, ik heb laatst wel gewoon een gesprek gehad met mijn moeder. Die wel gewoon heel goed was.

En het was ook wel een heel groot zelfreflectiemoment. Dat ik gewoon... Iets wat heel erg vast zat bij mij. Dat dat er wel buiten kwam. Dat echt al jarenlang gewoon binnenin mij zat. Dat dat er eigenlijk al lang uit had moeten gaan. Dus ik voelde me de laatste tijd ook veel beter daardoor. Ik ben gestopt met mijn opleiding. Dat ik eigenlijk... Die opleiding wou ik nooit doen.

Dus voor twee jaar heb ik een opleiding gedaan die ik helemaal niet leuk vind. Maar... Ik denk dat ik wel aan het einde van de dag gewoon wel terugdenk aan de dag. En op die manier, I guess, gewoon terugdenk aan de dingen die goed zijn gegaan of slecht zijn gegaan. Ja. En zo'n gesprek met je moeder. Dat is ook... Zeg maar, het hoeft niet altijd in die traditionele vorm te zijn.

Nee, eens. Ja, maar toch wel grappig. Omdat ik toch wel katholiek ben opgevoed, doe ik het wel, hoe heet het, met het kruisje dat ik voor opa heb. En wel met onze vader. Hoe heet dat? Het ons vader. Ja, het ons vader doe ik dan wel mee. Dus... Ja. Maar ik koepel het niet aan het katholieke geloof. Nee, maar dat... Ja, wat mij betreft hoef ik dat niet...

Nee. Ik kan me nog wel herinneren van vroeger toen ik nog wel kind was toen... Als we langs de kerk liepen, zeg maar... De kerk die is heel dicht bij mijn huis. Dan ging ik wel eens in het kamertje waar dan allemaal kaarsjes staan. Die kan gewoon aansteken voor iemand, weet je wel. Ik ging er altijd heen voor mijn opa die overleden is. Dus dat is wel een van de mooie herinneringen die ik heb aan de kerk.

Ja. Maar dat is ook mooi. Een kaarsje branden als ik in buitenland ben. En dan geloof ik ook wel gewoon echt dat dat... Aankomt. Ja, dat dat aankomt. Ja. Maar dan... Ik vind het wel mooi dat we het dan iedere keer over geloof hebben en niet over religie. Want ik geloof erin dat religie voor verdeeldheid zorgt, maar dat geloof ons bij elkaar brengt. Maar daarom hebben wij het misschien wel over geloof en niet over religie.

38:37

Ja, maar precies. Zover zijn we nu. Ja, want als je kijkt wat religie heeft gedaan, dus echt met de kerk en met al die shit. Weet je, eigenlijk wil ik zo'n discussie helemaal niet aangaan. Ik voel me daar ook zo niet mee verbonden dat ik me daar ook nog eens niet voor wil verdedigen. Omdat ik zoiets heb van ja, weet je, ik geloof daar niet in. Toevallig ben je dan met een geloof opgegroeid en officieel, sterker, als je een Rooms-katholiek, dat staat ook echt in registers.

En ja, en ook als je, weet ik veel documenten en zo, dan vragen ze ook of als je officiële stuk of als je later gaat trouwen of zo, dan vragen ze ook wat te geloven. Dan kun je dus RK, dan ben je een Rooms-katholiek, dus in die zin. Maar je kunt je ook officieel uit laten schrijven. En trouwens als je echt zegt van, ik wil hier niets mee te maken hebben, ik heb dat niet zo, ik kom er vandaan, dus ik ben daar ook dankbaar voor.

Dus ik zou het ook een soort van verloging vinden als ik ga zeggen, oké, ik wil daar helemaal, maar ik ben dat stadium helemaal lang voorbij. Maar ik ben daar wel heel dankbaar voor dat ik dat wel als basis. Want het was ook de stap naar spiritualiteit. Ja, en had ik dat niet gehad, dan had ik niet geleerd wat mystiek is en religie en bidden en dat gevoel wat je daar van mee kan krijgen, dan was ik ook niet waar ik nu was.

En wat ik ook nog even heel belangrijk vind om te zeggen dat het heel belangrijk is om aan kinderen bidden te leren of in ieder geval, dat is ook een tool wat je ooit nog weer kan gebruiken in tijden dat je dus in nood zit. En mijn moeder die zei dan, die komt dan uit de oorlog, dan komen we weer een beetje zoals we net begonnen. Die hebben natuurlijk echt in letterlijke doodsangst geleefd.

En nou, dan ga je wel bidden of dat je gelooft. Ja, waarschijnlijk wel, ja. Duizenden mensen, er is nog nooit zoveel gebeden. En dus het is ook gewoon een houvast. In moeilijke tijden, dat je ergens, wanneer je eigenlijk heel erg wankelt, dat je terug kan vallen, dat je iets hebt waar je naartoe kan gaan. Een bron, en of dat nou een Allah of een God is. Dus waar je je verdriet, je ellende neer kan leggen en kan zeggen van, ik weet het niet meer, help maar als je wilt.

En of dat nou in oorlog is of in liefdesverdriet of in overlijden of wat dan ook, dat is gewoon een steun. En dat is wel iets wat je je kind mee kan geven. En die kan daar zijn hele pubertijd, studententijd, een hele lange tijd niets mee doen. Maar er gaat ooit een moment in je leven komen dat je het moeilijk hebt. En dan denk je, hé, wacht even.

Misschien toch maar eens even dat kaarsje opsteken. Of toch maar eens even, baat het niet. Maar weet je, dan kan dat toch een... Maar heb je dat nooit geleerd, dan heb je die doel ook niet. Ja. Maar je kunt hem ook niet gebruiken. Nee. Dat is waar. Michah, wat is het ding wat jij echt hebt geleerd van je ouders? Of het belangrijkste ding wat je hebt geleerd van je ouders?

Mensen hunzelf laten zijn en geduldig zijn of blijven. Mijn vader die laat mensen echt hunzelf zijn. Ja, het boeit hem eigenlijk niet heel veel. Ja, maar dat is wat alvast. Nee, het boeit hem wel, maar hij laat het hem niet. Ja, hij laat gewoon mensen hun eigen gang gaan. En dat heb ik heel erg van ook mijn moeder en mijn vader meegekregen. Maar ook als dat is tegen zijn principes of...

42:11

Ja, ja. Dan kan hij dat zelfs zo denken, oké, dat is... Ja, zelfs als iemand racistisch tegen hem doet, dan doet hij daar leuk in mee. En dan gaat hij weer verder met zijn dag. En dan denkt die persoon van, oh ja, dat was niet wat ik wou. Ja, ja, ja. Het is eigenlijk zo'n hele mooie manier van ontkrapten. Ja, dat is wat mijn vader doet. Zo ontwapent hij daarvoor.

Maar neemt hij dat dan wel in zich op? Of zeg maar, doet het hem wel wat als bijvoorbeeld iemand een racistische opmerking maakt? Of is het puur een verdedigingsmechanisme? Recent had ik dit mijn vader gevraagd, maar zoals ik me kan herinneren, raakt het hem niet echt. Ja. Het is wel vervelend natuurlijk dat die dingen er zijn, maar hij is nu... Hij heeft een baan, weet je wel, hij heeft kinderen, familie, dus het maakt hem niet echt meer uit, zeg maar.

Ja. Dus hij leeft eigenlijk gewoon zijn eigen leventje. Ja. En weet je waar dat vandaan komt bij je vader, dat hij zo denkt? Ik denk ze van zijn familie. Ja. Ik zou het niet precies weten. Nee. En dat geduldig zijn? Hebben je ouders daar echt... Hoe is dat gegaan überhaupt? Dat heb ik wel van mijn moeder, denk ik. Ja. Ik weet ook niet precies hoe ze dat bij mij heeft gedaan, maar ik weet dat ik dat van haar heb.

Dat vind ik wel gewoon. Ja. Dat is misschien ook, natuurlijk wel genen misschien, maar ook voorbeeld. Ja. Als iemand heel geduldig is, dan nodig dat eerder uit om hem als voorbeeld te nemen. Maar het is denk ik ook wel karakter. Ja, zeker. Ja, want ik... Zou jij jezelf als geduldig ontschrijven? Zo, ontschrijd ik. Ja. Wel en niet. Nee, eigenlijk... Nee. Hoe? Nee, aan de ene kant, weet je, ik...

Ik ben een snelloper. Dus dan heb je geen geduld. En iedereen loopt eigenlijk altijd te langzaam in mijn optiek. Omdat je zelf snel loopt. Ja. Dan denk ik, come on, weet je. Maar wanneer loop je snel? Ja, als je sneller denkt, sneller dingen door hebt. Ja. En dan bedoel ik nog eens niet dat ik nou zo intelligent ben of... Maar weet je, dat je misschien dingen al wel ziet en dat je denkt van...

Ja, maar zien jullie dat niet? Ja. En soms moet je dan dus ook het geduld hebben om een stapje terug te nemen en te verplaatsen. Ja. Degenen die ook met je meelopen in dit leven. Dus in die zin kan ik wel ongeduldiger zijn. Maar ik ben wel een enorme volhouder. Dus in die zin heb ik heel veel geduld om uiteindelijk iets te laten lukken. Ja, maar is dat dan geduld of is dat zeg maar een doorzettingsvermogen?

45:12

Ja, dat is misschien een meer doorzettingsvermogen. Ik denk ook wel dat er een stukje geduld is. Als je geen geduld hebt, dan kan je ook geen doorzettingen. Nee, met de overlap. Ja. Nee, nooit echt per se een situatie gehad. Nou, ik denk, jawel. Bijvoorbeeld de situatie... Bijvoorbeeld als ik ergens mee zit, ben je wel heel geduldig van... Wanneer ik de behoefte heb om eraan te vertellen. En als ik dan die behoefte op dat moment niet voel...

Al wil je dat heel graag weten wat er aan de hand is... Kan je dat toch zeg maar opzij zetten en mij de tijd geven. Dus kan je daar wel geduldig in zijn. En ik denk dat dat... Ja, dat vind ik mooi. Maar dat is denk ik de enige situatie waar ik dat zo even 1, 2, 3 op kan bedenken. Ja. Ja, want verder vind ik je niet per se heel geduldig.

Niet geduldig. Nee, niet... Maar ook niet ongeduldig. Het is niet dat jij... Ja. Bam, bam, bam, bam, bam. Nee, precies. Nee. Ik denk het niet. Maar ik wil wel altijd dat... Als ik iets vraag, dat je het eigenlijk wel gelijk doet. Oh ja, jezus. Ja, maar dat kan... Nee, maar dat is elke moeder. Ja, dat is echt zo. Jezus. Hoe heb je daar ook mee kunnen kijken?

Ja, hoe doe ik dat niet eens? Oh my god. Ik weet dat jij dat heel irritant doet. Ja, vreselijk. Nee, maar ik denk... Ik denk serieus... Ik denk serieus dat elke ouder dat heeft. En vooral moeder. Ja. Oh man. Ja. Ja, maar een puber heeft zoiets van... Ja, weet je. Ja, ik doe het later wel. Precies, ik heb het gehoord. Maar ja, jij weet het kan vandaag, maar het kan ook morgen.

Of de week daarna. Of in vijf minuten, hè. Toen hoeft het niet meer tegen te gebeuren, hè. Nee, dan heb ik wel zoiets van... Ja, dat kan helemaal echt zwaar ongeduldig zijn. Jezus, wie de... Nou, we hebben hem. Ja, nou. Nou. Ja. Je bent ongeduldig in dingen... Als je iets van anderen moet verwachten. Daar ben je wel redelijk ongeduldig in. Denk ik. In jouw experience. In mijn experience.

Ja, dat vind ik ook een goeie. Het is altijd in een perceptie. Het is altijd in een... Ja. Ja. Zijn jij jezelf verdeelde? Ja. Nee. Ja, hmm. Eerst helemaal niet. Eerst... Maar ik ben dat aan het leren. Ik denk... Ik kom meestal wel te laat. Je had ook gezegd, zeg maar, dat hij geleerd had van mij dat het oké als iemand te laat is. Ja. Zeg maar, omdat ik op zich meestal te laat ben.

Ja, maar dat heb ik heel erg van mijn pa. Dat als iemand te laat is, dat daar heel erg kriegelig van wordt. En nu heb ik dat gewoon niet meer. En nu zit ik van... Ja, dus daar... Dat heb ik zeker van jou geleerd. Dus ook meer accepteren hoe iemand is misschien. Ja, inderdaad ook. En van ja, het komt wel. Ja, maar is het zo belangrijk... Ja, ik ben ook heel vaak te laat, dus...

48:30

I feel you. Dan denk ik, waarom zijn die mensen daar altijd zo... Ja, maar maakt het uit dat ik om elf uur of tien over elf ben? Ik denk dat het heel erg in mijn genen zit. Want in Kenia, dan komen ze daar twee uur te laat. Precies. Of ze komen niet. Of ze komen niet. Precies. Dat kan ook. Maar ja, tijd is daar natuurlijk ook een heel andere perceptie.

Ja, ja. En wij zijn natuurlijk zo gestructureerd. In Nederland vooral. In Nederland ook nog. Zes uur eten. Zes uur eten. Zo laat op school. Zo laat opstaan. Tandpauze. Als je één minuut te laat komt in de les, dan krijg je al gelijk een te laat. Ja, daar kan ik ook slecht tegen. Dat is al een heel hard iets. Dat wordt er dan al ingestand van je moet op tijd.

Ja. Nee, maar dat heb ik wel echt geleerd sinds ik jou ken van... Ja, inderdaad dat die tien minuten niet uitmaakt. Nou, als we het dan over opvoeding hebben. Nou, mijn vader echt joh. Die was extreem. Wij aten. Nee, maar serieus. Wij aten gewoon altijd om half zes. Dat is ook best goed. Dat wilde mijn vader zo. Dus mijn moeder zorgde ook gewoon traditioneel gezien. Om half zes was het eten klaar.

Maar eigenlijk al vijf voor half zes. En dan werd iedereen geroepen. En om half zes zaten wij aan tafel. Maar ik was dan altijd nog bij mijn vriendinnetje bij Roos aan het spelen. Die woonde bij ons schuin achter. Nou, en ik was echt standaard te laat. Maar bij mij was dat ook een soort van recalcitrantie. Omdat ik het zo niet snap. Nee, maar ik snap best wel dat als je een afspraak maakt.

Dat je misschien niet tien minuten kwartier later moet komen. Ik kwam dan om twee over half zes. Nou, serieus te rapen waar ik ga. Niet alleen letterlijk, maar zeker. Nee, maar dan kon hij echt helemaal flippen. En daar kon ik zo niet in mee. Zodat ik gewoon altijd als een soort van tegen de raadsheid ook te laat. Ja, omdat ik dat zo stom stond. Dan was je op tijd vijf voor, hoe heet het, half.

En je kon gewoon door wachten. Nee, maar dat heb ik ook bij sommige dingen. Oh, dan denk ik. Come on. Het is gewoon zo, I'm going to take a rest right now. En dan kom ik daar gewoon relaxed aan, weet je wel. Zo, nu ben ik er. What's up? Ja. En ik denk dat ik ook wel ongeduldig ben in doelen behalen. Voor jezelf? Ja, voor mezelf. Dat is wel streng voor jezelf dan.

Ja, dat sowieso. Maar dat kun je ook wel naar anderen hebben, hoor. Ja. Jawel, ja. Zo, aan de ene kant wel mooi dat wat je naar jezelf hebt, verlang je dan vaak ook wel van anderen. In het groeien van... Ja. Gewoon het willen groeien en ook van anderen. Precies. Dan ga je er ook bijna vanuit dat een ander daar ook, terwijl een ander daar misschien helemaal nog niet te verklaren is of zo.

Nee. Maar daarom ben ik blij dat ik nu mensen om me heen heb die allemaal aan het groeien zijn. Ja. Maar ook dan is het, wat Michah ook heeft, dat je wel mensen kan laten. Weet je? Dat je kan denken, oké, jij bent daar nog niet. Ja, dat honderd procent. Ja, maar dat heb ik wel echt geleerd, zeker in het afgelopen jaar. Ik weet niet eens waardoor dat per se is gekomen.

51:50

Maar ja, voor iedereen doet z'n ding gewoon. En kijk, dat is met de vriendschap ook. Michah, daar hadden we het gisteren nog over van vriendschappen op de middelbare school. Als je dan de school jou houdt, hou vast met vrienden. En al mijn vrienden zitten niet bij mij op school. En wonen allemaal al ver. Dus wanneer je gaat studeren, maakt die afstand niet uit. Dus de band is dan sterk genoeg, dat als je een tijdje niet met elkaar praat, dat dat niet uitmaakt.

En ik denk dat dat, met dat elkaar laten en ding doen, dat dat ook wel een ding is. Van, oké, jij bent met totaal iets anders bezig. En je bent op een ander niveau. Maar wanneer we samen zijn, is het gewoon fijn en kunnen we ons ding doen. Ja, nee, en dan dat loslaten meer, dat komt dan heel erg door vriendschap. Heb ik dat ontdekt, denk ik.

Ja. Ja, ik heb dat ook wel altijd al gehad met, zeg maar, ik heb misschien in de eerste en tweede wel gewoon een groepje vrienden gehad op school. Maar ik denk, wie heeft dat niet echt gehad in de eerste en de tweede? Ja. Maar buitenschool heb ik altijd gewoon andere vrienden gehad, die op andere scholen zaten en al die dingen. En dan los van basisschool, want daar had ik wel gewoon natuurlijk, wel gewoon vrienden op school waar ik buitenschool mee chillde.

Maar op de middelbare was dat niet echt zo. Maar ik vind dat heel mooi dat jullie al, eigenlijk los van elkaar dan, al op zo'n jonge leeftijd al, dus eigenlijk heel bewust dicht bij jezelf blijft. En dat je dus dan kiest voor iets buiten de school. Bijna niemand doet dat zo bewust, zeg maar. Nee, ja, ik vond dat echter voelen. Ja. Ook al kan wel een relatie met gewoon iemand op jouw school gewoon heel echt zijn.

Zeg maar, ik zeg niet dat dat niet kan, weet je wel. Maar voor mij voelde dat echter. En vooral waar ik gewoon zat op school op Corlaer College in Nijkerk, dat is meer een boerenplekje. Voor mijn gevoel waren het niet echt mijn mensen. Dus dan ging ik gewoon, ja, naar waar ik gewoon woonde. En meer, ik ken heel veel mensen op het Farel College in Amersfoort. Dan herkende ik bijna de halve school daar, weet je wel.

Of gewoon mijn leeftijd genoten. Dus dan ging ik daar gewoon mee om. En dat voelde dan fijner voor mij. In plaats van, ja, voor mijn gevoel dan neppe relaties aangaan op middelbare school. Ja. Is dat ook iets wat je van thuis uit hebt meegekregen? Zitten jouw ouders ook zo in elkaar? Ja, ik denk het wel, ja. Ook al in de buurt waar wij wonen, hebben ze daar wel gewoon een groepje die hun vrienden zijn.

Maar ik denk het wel dat ik gewoon van hen heb meegekregen. Van, sowieso van, doe wat voor jou zelf het beste is. Doe wat gewoon voor jou fijn voelt. En laat ze niet pressure in iets anders door andere mensen. Precies, omdat iemand anders vindt dat jij dat moet doen. Ja, precies. Maar ik moet zeggen dat ik dat ook heel erg van huis uit. Ik heb toch wel best wel eigen grijden, ouders ook wel voor die tijd gehad.

55:19

Mijn vader was sowieso, nou ja, wel apart daarin. En ook heel onafhankelijk. Had ook best wel heel weinig vrienden. En weet je, dat ging hij ook niet geforceerd wel aan of zo. Weet je, dat dat was voor hem. En mijn moeder is daar ook altijd wel heel eigen in geweest. Ook niet bij groepjes gaan om bij een groepje te horen. Maar ze zit wel bij veel clubjes.

Ja, ze is ontzettend sociaal, maar dat is iets anders. Dat is iets anders. Maar, nou, ik kom dan uit Waal. Dat ligt dan vlakbij Eindhoven. Dus daar heb je, Philips is zeker toen de tijd. Dat is nu natuurlijk ook het NatLab. Dus al die natuurkundigen die zitten daar. Maar dus, mijn moeder had wel heel veel vriendinnen waar dan de mannen, zeg maar, bij Philips werkte. Nou, mijn vader was leraar.

Dus dat was echt wel ook qua inkomen echt wel een ander verhaal. Dat waren allemaal die Philips mensen. Die kregen allemaal studiebeurs. Die kinderen kregen al die beurzen betaald. Dat was toen de tijd nog. Al die studies, dan kon je naar buitenland gaan. En weet ik wat. Voor al die kinderen, al die jaren. Wat een tijd. Ja, maar Philips zorgde echt heel goed voor zijn personeel. Nou ja, dat kan ik me wel voorstellen in die tijd.

Toen ze natuurlijk ook al die dingen deden wat hun groot heeft gemaakt. Ja, precies. Nieuwe dingen uitvinden. Ja. Die heel de wereld gebruikt. Ja, dus zij wilden ook, weet je, dat die die kennis en ook dat hun personeel daar de kinderen van, dat die allemaal een opleiding konden genoten. Maar dat waren ook mannen met grote salarissen en zo. En nou ja, er hoort dan vaak ook nog een bepaald leventje bij.

Of dat ze bij Prits clubjes zaten of weet ik van wat. En mijn moeder had, of nou ja, toevallig. Ja, omdat je in zo'n omgeving woont, ken je dan wel wat van die mensen. Maar zij was daar duidelijk geen onderdeel van. Omdat je zelf uit een andere omgeving komt. En aan de ene kant ging ze in dingen gewoon niet mee. Is ze niet gaan Britje, omdat zij daar gewoon zelf niks mee had.

Maar ja, was dat wel gewoon op een eigen manier. En ja, op die manier toch gewoon. Maar zij keek altijd wel van, kan ik iemand helpen? Waar ben ik nodig? Vanuit een sociale manier. En niet van, ik wil erbij horen. En ik denk dat het met school ook is. Waarom ik ook niet zoveel met vrienden op school heb. Is dat iedereen op een bepaalde manier op school een act voordoet.

Altijd iedereen doet dat. Nou, dat is niet alleen op school, hè. Ja, maar ik denk dat het op school, zeg maar, is dat nog veel meer dan... Ja, zeg maar, school is het grootste deel in ieder geval van een jongerenleven. Leven, dus... Nou, ik kan je al vertellen, in het leven daarna, in je werkenleven, ga je dat ook zien. Ja. Dus daarom hou ik ervan om vrienden daarbuiten te hebben.

58:24

En kan je zijn dat volgens mij. Van, heb alleen, of surround yourself with people. Wat zei die nou precies van... Ja, omring jezelf met mensen waar je naar op kan kijken. En, ja, daar hou ik van. Waar je ook samen mee kan groeien. Precies. En dat soort dingen. Ik hou van samen met mensen groeien. Ja, om kijken vind ik wel een beetje, vind ik wel een beetje negatief.

Optrekken. Ja, opkijken van... Of naar waar ik, zeg maar, kan zien van... Nou ja, want niet, ja, ik zeg dat je dat kan leren. Ja, ja, precies. Inderdaad, dat bedoel ik. En opkijken, ja, is van... Ja, is misschien een beetje negatief, wordt inderdaad dan beter van... Waar je dingen van kan leren. En ik hou ervan... Ik denk dat ik daar ook een soort van talent of zo voor heb.

Om een ongepolijste diamant, zeg maar, in mensen te zien. Oh, dat is mooi. En ik hou er dan heel erg van om mensen te helpen. Om die diamant te polijzen tot, zeg maar, gepolijste diamant. En ik vind het heel leuk om samen met mensen te groeien. En daarom vind ik het ook mooi. Wij kennen elkaar nu drie jaar of zo. Zo iets, ja. En wij hebben elkaars groei.

En in de podcast, maar ook gewoon als vrienden en als mensen. En als creatieve wezens hebben we dat heel erg gezien. En daar word ik heel blij van. En hoe mooi is dat? Ja, precies. En ik leer heel veel van jou. Maar ik leer sowieso van iedereen die in mijn cirkel zit. Leer ik enorm veel. En daar ben ik heel dankbaar voor. Ja, zeg maar. Ja, dat is gewoon sick.

Het is gewoon bijna emotioneel worden. Ja, dat is gewoon cool. Maar wat je net hebt en Michah, dat wil ik dan ook wel aan jou vragen. Wat heb jij echt meegekregen uit je opvoeding? Oeh. Oeh. Oeh. Ja. Nou, van papa heb ik heel erg geleerd dat contacten heel belangrijk zijn. En daar heeft hij ook best wel op gehamerd van begin, maar niet op een negatieve manier gaan, maar begin al vroeg met contacten leggen.

En dat ben ik gaan doen. En nu zie ik bijvoorbeeld met Staxxen in Utrecht heb ik al best wel veel contacten. Dus dat is sowieso een ding. Ja, sowieso altijd jezelf zijn. Nee, hij is niet op pauze. Nee. Hij is gewoon aan het eten. Oh, ja. Een hele moeilijke vraag. Even, ja. Klopt ook wel. Er zijn veel dingen waar je aan terug moet denken. Precies, inderdaad. Ja, van wat is nou precies wat je...

1:01:26

Ja, want wat ik wel van jullie opvoeding heb gehad, maar niet zozeer omdat jullie dat hebben gezegd, maar ook omdat jullie juist het tegenovergestelde hebben gezegd. Bijvoorbeeld toen ik mijn rok wilde gaan dragen naar school en zo en naar de stad, of gewoon als kledingstuk wilde gaan dragen, dat het toen was van ja, kijk er wel mee uit. En tuurlijk, ik weet, het is een kledingstuk wat niet veel mannen dragen en dat dat reacties kan opleveren.

Alleen de manier hoe je daarmee... Nou, hoe moet... Dus oké, dus ik had die rok gekocht. Ik vond fucking sick saam. En toen wilde ik hem dus naar school gaan dragen. En toen, vooral papa, was daar een... Nou ja, jij ook wel van ja, wil je dit gaan doen? Is dit slim om te gaan doen in een dorp als Soeslesbaan om dit te gaan dragen? Want er komen opmerkingen.

Nou, tegenwoordig heeft iedereen een mes bij zich. Zelfs rijke luiskinderen en zo. Is dit de juiste keuze om te gaan doen? Is het nodig? En door die keuze, door wat jullie hebben gezegd, ben ik zelf heel erg gaan nadenken van ja, dit is nodig, want dit is wie ik ben. Ik voel me comfortabel hierin. Dit is wie ik ben en ik wil me gewoon niet verontschuldigen. Je wil geen concessies daaraan doen.

Ja, ik heb gewoon geen zin ook om in angst te leven. Dus ik heb liever dan dat ik niet in angst leef en dat ik gewoon mijn eigen ding doe. En als daar consequenties dan aan vastzitten, dan accepteer ik die. Zag je het als een negatief ding, dat ze het zo tegen je zeiden? Ja. Ja. Nee, ik begreep de bezorgdheid, want jullie willen natuurlijk niet dat er iets met mij gebeurt.

Dus dat begrijp ik heel goed. Alleen, ja, dat begrijp ik heel goed. Maar toch zat ik van, nee, dit is niet wat ik ga doen. Maar dat vond ik wel mooi van jullie. Jullie lieten me wel, mij de keuze erin maken. Het was niet dat jullie zeiden van, we gaan het je verbieden, want het is niet slim om te doen. Maar jullie lieten wel mij de keuze erin maken.

En die keuze heb ik gemaakt. Ja. En sinds dat moment ben ik ook wel minder mezelf, of juist meer mezelf gaan zijn. En dan minder gaan zitten van wat andere mensen ervan vinden. En dat ik gewoon, ik heb gewoon geen zin meer om niet mezelf te gaan zijn. Nou ja, ik denk bij jezelf zijn, dat is de grootste kracht. Ja, en ook geen zin meer om me anders voor te gaan doen voor anderen.

Want dat kostte veel moeite. Ik heb daar gewoon geen behoefte meer aan. Ik kan het niet meer doen. Nee, nou, ik vind het ook juist heel krachtig. En aan de ene kant ook wel weer mooi dat de opmerkingen van ons, je dat heeft ook doen beseffen. Terwijl je het toen misschien niet zo leuk vond. Of ja, soms brengt dat ook juist teweeg dat je dus daar juist heel erg voor jezelf wel een stellen neemt.

1:04:39

Precies, ja. En ja, en dat is natuurlijk altijd als ouder, en dat ga je zelf ook weer beseffen als je zelf ooit ouder bent. Ja, zeg je dingen ook weer vanuit een andere optiek. Vanuit een bescherming, vanuit een levenservaring. Dat je weet hoe dat op de wereld kan reageren. Want wij staan er absoluut achter dat je helemaal jezelf bent. En dat je ook, maar goed, wij weten ook dat we in een wereld leven en wij ook nog eens hier in een enclave als baren leven.

Ik bedoel, ja, ik heb gestudeerd in Amsterdam en ik heb dat als een verademing gezien, die twaalf jaar dat ik daar woonde. Want ik kwam ook vanuit een klein dorp. En hoe chill was het gewoon dat niemand omkeek hoe dat jij eruit zag. Of dat je mooi of lelijk of wat je aan had, of hoe je het aan had. Of dat dat in een dorp natuurlijk altijd aan de hand is, dat ze altijd naar je kijken.

En zeker als je opvallend bent en er net even bovenuit steekt. Maar dat stukje bescherming, denk je dat dat in deze tijd voor jou als moeder extra is? Bijvoorbeeld door met social media en zulke dingen? Ja, maar ja, ik bedoel, bij ons liep ze niet met messen. Dan kon je een opmerking naar je hoofd krijgen wat dan heel veel pijn deed. Maar ja, weet je, hier heb je echt wel, net zoals je gewoon homohaters hebt of tegen racisme, weet je, dat ze je daarom gewoon steken.

Ja, hoezo, weet je, dus dat kan ook zijn omdat ze gewoon denken van ja, flikker, je hebt de rok aan. Bam. Ja, weet je, dat is echt niet science fiction of zo, weet je. En nou wonen wij niet in zo'n hele agressieve... Nee, maar zelfs in Soest, weet je, ik was aan het werk en ik hoorde gewoon dat een nieuwe jongen die er werkte, dat die in elkaar geslagen was voor de winkel.

Al twee keer. Nee, sorry, hoe zie ik? Ja, ik zat van een skatevriend van mij, zeg maar, bij wasplek, vat door skatebaan, er zijn soms wel, die noemen campers, dat zijn gewoon groepjes die gewoon alleen maar ruzie zoeken, weet je wel, die niks te zoeken hebben. Ja. En die slaan ook wel gewoon, die zoeken dan ruzie, die slaan gewoon random opeens een jongen van veertien in elkaar, zonder reden.

Wij zitten daar gewoon skaten, weet je wel. Ja. Dat zie ik gewoon. Ja. Maar ja, dat was in onze tijd niet. Nee. Als je een klap kreeg, dan was het ook nog een idee. Gewoon reden. Weet je, dan had je over ruzie of, nou ja, weet ik veel, er was er iets of zo, weet je wel, dan wachten ze je op bij de poort en dan ging je afklappen.

Ja, afklappen. Maar dat is ook wel bravo, zeg. Ging je afklappen, dan zei ze, ja, ik kom je opwachten bij de poort en dan ga ik je afklappen. Tandje tuffen. Ja, ging je tandje tuffen, nou dan wist je dat serieus wel. Ja. Maar ja, in deze tijd kan het uit zo'n onverwachte hoek ook komen en ik vind het zo mooi hoe dat jij gewoon wel jezelf aan het ontwikken, eigenlijk al zo jong, al dingen durft en daarvoor durft te staan, terwijl dat natuurlijk best, ja, heel, ja, ik vind dat wel heel krachtig dat je dat al op deze leeftijd in een omgeving doet.

1:07:44

Waar dat misschien niet altijd zo, ik weet nog wel dat jij een paar jaar terug voor het eerst nagelak op had. En dat de hockeymoeders naast de lijn daar ook gewoon, ik bedoel, die jongens hadden daar volgens mij ook al de nodige opmerkingen over gemaakt. Maar ook de moeders naar mij toe, weet je wel. Ja. En dat je echt denkt van, wow, jeetje, wat bekromper zijn mensen ook.

Ja. Het is wat je kan denken, maar waarom is het ook nodig om die opmerking te regelen? Het is ook, waarom val je mij daarmee lastig te denken van, nou, ik ben blij dat mijn zoon dat niet doet bij je op beeld. Best. Hou ik bij jezelf. Ja. Weet je wel, I don't care, weet je, val mij daar niet mee lastig, maar om daar daar iets van te moeten zeggen en dan moet ik daar een reactie op gaan geven of zo.

Ja, ik zit ook wel eens met ze van, heb je nagelak op? Zo van, ja, kijk, je ziet letterlijk kleur op mijn nagels wat gelakt is. Het is best als je zegt, heb je een broek aan? Ja. Ja, ik heb een broek aan, ja. Ja. Ja, dat was ook toen ik een keer een roze broek aan, van, heb je een roze, van, oh, je hebt een roze broek aan?

Ja. What the fuck moet ik zeggen? Zo van, ook toen ik mijn haar had geschrokken, van, wat heb je met je haar gedaan? Ja, die vraag, man. Zo van, je ziet het letterlijk. Toen ik mijn dreads weg had, toen iedereen zei, waar zei je dreads naartoe? Zei je op vakantie? Afrika. Wow. Wat moet ik zo van, is het niet duidelijk? Ja, ik ben naar de kapper geweest.

Ja, maar waarom zeg je niet van, wauw, ziet er goed uit. Ja, zo ouder. Of als je dat niet vindt, zeg niks. Of zeg gewoon, oh, er is iets veranderd aan je. Ja. True. True. Ja, klopt. Maar met dreads zijn we, daar kan ik het zeggen. Ja, precies. Nee, maar sowieso, weet je, als je een beetje buiten de lijntjes kleurt, als je net iets anders bent dan de mainstream, dat vinden mensen gewoon heel lastig.

Ja. En het ding is, dit is een quote uit Modern Family, en jij zegt Modern Family is slechte serie, maar wijsheden, oké. Nou ja, jij hebt hem zes keer gekeken, dus ik kan me voorstellen dat jij hem kan quoten. Ja, oké, dus, eerst wil niemand buiten de boot vallen, wil niemand opvallen. En dan komt, en dan degenen die wel opvallen, die vallen dan uit de boot, en zij raar.

Maar dan komt er een moment, van dat iedereen juist anders wil zijn, omdat dat juist opvalt, en omdat je dan beter een baan kan krijgen, en dan overwinnen degenen die al buiten de boot vielen, toen niemand dat wilde. Want die zijn al op het punt dat je je authentieke zelf bent. Dit is een quote uit Modern Family. Mooie scène, hoe heet het, Mitchell zat daar in een jurk van zijn stiefmoeder.

Dat was eigenlijk gewoon een beetje Kanye West. Hij viel buiten de boot, toen wel iedereen net zoals hem zijn, en hij heeft die big money en zo. En die heeft die geld, ja. Dus hij lag in de derde. Precies. Ja. Hoe vaak hebben we over Kanye West, eh... Jongen, maar dat is gewoon de man nou. Ja. Hij doet alles anders. Ja, en daardoor is hij ook wel heel erg misonderstuurd.

1:11:11

Ja. Wat zonde is. Ja. Klopt. Ja, sick. Ja. Maar hoe vind je het, eh, om als moeder nu in deze digitale wereld, want je hebt natuurlijk niet met, eh, als kind met telefoons en social media opgegroeid. En bij ons begon dat een beetje. Ja. En jullie zijn eigenlijk nog een beetje in betweenies. Ja. Ja. Ik denk nog wel wat meer, want ik ben natuurlijk wel wat juist ouder.

Ja. Hoe oud was jij dat jij voor het eerst je mobiele telefoon kreeg? Hm, mobiele GSM. Nee, mobiele GSM-ke. Ik kreeg een... Een Nokia. Eh, mijn moeder de oude Nokia. Letterlijk. Precies. Nee, heb je hem bewaard? Nee, nee, nee. Ja, hij ligt vast wel ergens thuis. Mijn vader bewaart alle elektronica die hij ooit koopt. Het huis zit er vol van. Eh, nee, volgens mij kreeg ik eerst een flipfoon van mijn moeder.

Eh, nee, van mijn oma. Eh, daarna kreeg ik mijn moeders oude Nokia. Eh, toen kreeg ik een hele, hele kleine Samsung met een touchscreen. Nee. En toen ging het van daar naar nieuwere dingen. Maar ik weet nog dat, voordat ik mijn eigen telefoon had, dat mijn moeder een, eh, hoe heette die dingen nou? Blackberry? Nee. Eh, in ieder geval, eh, oh, ik heb hem bijna. Ik heb hem niet.

In ieder geval een merk dat toen wel aan het begin erbij was. Toen kon je altijd, zeg maar, spelletjes spelen op de telefoon. Toen was er nog niet echt een appstore. Maar toen waren er wel bepaalde spelletjes die je kon spelen. En dat was altijd zo'n, zeg maar, dan moet je, zeg maar, je hebt ook gewoon normaal physical spelletjes daarvan. Dan heb je zo'n balletje, die moet je dan in bepaalde gaten.

Oh ja, ja, ja, ja, ja. Dat had zij dan op telefoon en dat speelde ik altijd. Dan was dat het beste spelletje die er was op die leeftijd. Ik had dat ook op die Nokia van jou, zo'n rood balletje die dan over de bonen staken en zo moest gaan en zo. En een soort van Tetris had je dan ook op dat Nokia'tje. Maar er waren ook mensen in groep 3 die toen al een Samsung hadden.

En smartphones. Dat was er echt niet bij mij hoor. Bij ons was dat één iemand al in de klas. Bij ons was het misschien de eerste die echt zelf een smartphone kreeg. Misschien in groep 5 of in groep 6 denk ik dat echt gebeurde dat iedereen hun eigen telefoon kreeg. En misschien dat echt degene met iets rijkere ouders, weet je wel, dat die bijvoorbeeld in groep 4 of zo in groep 5 misschien al een telefoon kreeg.

Maar dat iedereen hun eigen telefoon kreeg was wel in groep 6, 7 denk ik. Kun je zien hoe snel dat gaat. Ja, bij mij was het in groep 7. Want toen gingen we in baar wonen en zat ik op hockey in Soest. En toen was het van ja, een telefoon is wel handig voor stel dat er iets gebeurt. Maar ik had het er ook een keer met de Nederlandse docenten over.

1:14:23

Want zij heeft een jonge kinderen. Die vrouw is ook echt altijd zwanger. Maar ik bedoel, zeg maar iedere keer als ik haar zie, is zij zwanger. Nou ja, of nog steeds. Nee, maar hoe heet het? Duur naam te maken, hè? Dat ze elke dag, oh je bent weer zwanger. Ben je nou alweer zwanger? Ik bedoel, zeg maar Adinda. Adinda uit de, niet de laatste, maar die daarvoor, episode.

Zij heeft ook op haar baars gezeten. En zij heeft ook les van haar gehad. En toen was ze ook al zwanger. Dus zij zei, die vrouw is ook altijd zwanger. En toen zei ik, ja nu weer. Want dat is ook zo. Maar met haar had ik een discussie, of een gesprek met die vrouw. Want zij heeft dus jong kinderen. En ook kinderen in groep 4 of zo.

En die werken allemaal op school met iPads en alles en zo. En ik zit er ook over na te denken nu al van, hoe zou ik dat doen met mijn kinderen? Van, zou ik ze al op zo'n jonge leeftijd een telefoon gaan geven? Wat mogen ze daar dan op hebben? Mogen ze dan een TikTok en een Instagram en zo hebben? Daar zit jij nu al over na te denken?

Ja. Oké. Zeer zeker. Ik ook. Ja, maar dat komt door past experiences die bij mij zelf niet zo goed zijn gegaan met internet. Maar ik denk dat dat onze generatie dat best wel heeft. Ja. Omdat wij merken van, hey, social media is gaande. Maar wij weten ook de tijd dat het niet was. En we weten wat voor grote gevolgen het heeft. En we weten eigenlijk, social media is wel sick.

Maar het is niet zo goed voor ons. Ik denk dat iedereen van onze leeftijd dat wel redelijk weet. Nou, het valt mij wel op dat jullie vaker, en dat hoor ik jou, maar dat hoor ik volgens mij ook wel jouw vrienden vaker. Want dat ze ook wel een soort van pauzes nemen. Dat je dan even van Insta afgaat. Ja, klopt. Want ja, op zich, zeg maar, wanneer diegene dan pauze neemt, dan kom je eigenlijk weer terug in de real world.

Precies. Want met social media, dat is eigenlijk letterlijk een neppe wereld. Dat is gewoon een virtual wereld. Ja. Dat is gewoon een metaverse. Ja, precies. Eigenlijk. Wat Facebook nu aan het maken is. Ja, meta. Meta. Meta? Ja, Mark Zuckerberg, die gaat de naam van Facebook veranderen naar Meta. Oké. Wacht, leg even uit wat het metaverse is. Ik ga het nu gewoon goelen. Googelen, googleen, googleen. Metaverse. Dus een soort van metafoor, maar dan daar een woordspeling op?

Nee. Metaverse? Nee, metaverse is... Het metaverse is een collectieve virtuele gedeelte ruimte die ontstaan is door het samensmelten van virtual, aangestuurde fysieke realiteit en van de reeds fysiek bestaande virtuele... Virtuele ruimte. Dus wat houdt het zich aan? Er zijn basically, oké, hoe ik het kan uitleggen is, bijvoorbeeld, je hebt nu VR, toch? Je hebt een game VR chat en dan ga je gewoon met allemaal andere mensen over de hele wereld chatten in verschillende ruimtes.

1:17:47

En dan basically die ruimtes, die stellen dan bijvoorbeeld een andere universe voor en dan is dat een metaverse. Meta betekent meerdere. Meerdere versies. Ja, meerdere versies. Black Mirror shit, man. Ja. Man, jij moet ook echt Black Mirror. Black Mirror is een serie. Ik weet niet of ik dit al een keertje in een podcast heb uitgelegd, maar anders nog een keertje. Black Mirror is een serie en iedere aflevering is door een andere regisseur gedirect en door een andere groep mensen gemaakt.

En het gaat over wat als de technologie van nu doorslaat. En dat niet per se ook gewoon andere dingen. Bijvoorbeeld, er zijn ook bijvoorbeeld gewoon van Metaverse, van een andere universe. Er zijn heel veel, volgens mij, oh dan wacht, dat is een andere serie waar ik over praat. Robots versus Love and Death. Ja, ja, ja, inderdaad. Dat is ook, op zich zie ik dat ook wel een beetje als vergelijking.

Ja, maar Black Mirror, het is echt, het is echt de lijpste serie die ik ooit heb gezien en een van mijn favoriete series, want. Meer als dat Squid Game, zouden ze het nu al zeggen. Maar Squid Game is niet zo goed. Kijk, Squid Game is een. Iedereen vindt dat ook echt super, hè? Ik ben nog maar bij aflevering 2, maar. Nou, zo echt afhoek het niet. Het is gewoon een beetje iets wat is viraal gegaan en waar veel fans, zeg maar, van.

Ik denk dat ze gewoon heel goede character developments hebben gedaan waar de mainstream heel erg zich mee aan attacks, waardoor het zo viraal is gegaan. En kijk, ik bedoel, het verhaal zit goed in elkaar. Ja. Het is een goed concept in ieder geval. Maar het is een beetje overrated. Maar waarom vind je dat Black Mirror dan zo? Eén, de beelden. Oké. Top. Twee, muziek. Top. Drie, het zit zo goed in elkaar.

Maar zo goed dat je het nog snapt? Ja. Oké. Soms. Ja, want het ding is, het is heel relatable. Ja, dat vooral. Want bijvoorbeeld één Black Mirror aflevering, White Christmas heet die, gaat over een soort van gevangenissysteem waar je iemand vijf dagen in de gevangenis kan zetten, maar dat voelt voor diegene als een miljoen jaar. Die heb ik ook gekeken, ja. Dat is dat. Nu zijn ze iets aan het creëren.

In Amerika. In de Amerika, dat dat echt kan. Ja. Dus wat Black Mirror heeft voorspeld, is nu echt aan het gebeuren. Maar hoezo kun je iets creëren wat voelt als... Dat je, dus, ik weet niet precies hoe het gaat, maar met een bepaalde technologie zet je iemands brein, ja, inderdaad. Dus je laat het zo voelen dat diegene gewoon een miljoen jaar... Eigenlijk verstoor je hun tijd gewoon.

1:20:50

Precies. Dat is eigenlijk echt heel mijn stap. Ja. En dat is zulke afleveringen zijn het. Je moet ook niet meer dan één aflevering op een dag gaan kijken, want je wordt gek. Maar het is wel, je moet het echt, iedereen kijkt het alsjeblieft. Wat voegt het toe als ik het ga kijken? Wat leer ik daarvan? Eén. Het is gewoon heel leuk om te kijken, want het is zo entertaining.

Twee. Het is heel leerzaam, want ik zit van, dit is niet wat we willen. Wat we moeten willen. Dus we moeten een bepaalde conscious mind krijgen dat we zitten van, hé, onze technologie gaat nu die kant op. Laten we het even bijsturen. En laten we een guy als Mark Zuckerberg even een reality check geven van, ja, je bent een guy. Ik denk niet dat je zomaar zulke mensen...

Nee, tuurlijk, dat kan niet. Nee, maar ik bedoel, zeg maar, dat moeten we als mensheid niet kunnen laten gebeuren dat Mark Zuckerberg zoveel macht heeft. Nou ja, dat is al zo. Ja, maar zeg maar, in de toekomst bedoel ik, zeg maar. Nee, ik snap wel, ik snap wel wat je bedoelt, ja. En, ja, het is gewoon bizar om te kijken. Het is echt geweldig. Ik denk vooral dat je er veel van leert van waar je niet echt wil komen.

Ja, en het ding is... En hoe je met mensen moet omgaan, want er zijn ook wel heel veel karakters die op een bepaalde manier met mensen omgaan wat niet oké is. Ja, zeker, zeker. En veel misbruik van macht en zulke dingen. En dan heb je ook nog Black Mirror Bandersnatch. Heb je die gezien? Niet helemaal. Dat is zo gaaf ook. Dat is dan een film. En dat is de eerste film waar je zelf je keuzes in kan maken.

Nou, dat bestaat toch al lang, hè? Nee. Op Netflix niet. Op Netflix niet, maar volgens mij bestaat dat. Ik denk dat je kan kiezen, gaat die persoon dood of leeft die verder of gaat die wel? Ja, of zeg maar de keuzes van het karakter. Ja. Ik dacht dat dat alleen zeg maar in games was. Het is een soort van een game, want het gaat ook over een game.

Wat dan Bandersnatch heet, waar je dus al die keuzes moet maken. En dat is weer gebaseerd op een boek. Ik stopte met na het stukje zeg maar waar ik kon kiezen of je LSD zou nemen. Oh ja. Zeg maar, ik nam die en toen sprong die ervan. Hij ging... Niet spoilen. Spoiler, skip 15 seconden. Hij ging dood, hij sprong van het gebouw af. En dat vind ik niet leuk.

Ik wou gewoon die goede trip, weet je wel. Ik vond het niet leuk. Maar dan kun je dan nog terug? Ja, ja. Ja, precies. Want als je dan dood bent, stopt het verhaal en ga je weer terug naar het ding. Ah, oké. Dus, en die game in die film is gebaseerd op een boek. En in het boek kan je dus ook al die keuzes maken. Dus dan kom je bij een keuze, kies dit, ga naar deze pagina.

1:23:52

Dus je zit de hele tijd in dat boek. Ik ging opzoeken welk boek, bestaat dat boek echt, bestaat niet echt. Maar toen kwam ik achter de schrijver Philip K. Dick. En hij is volgens mij echt een hele goede schrijver. Nee, ik heb één boek van hem half gelezen. Toen moest ik weer terug naar de bieb. En die heet The Man in the High Castle. Science fiction. En het gaat over wat als de nazi's en de japaners de tweede wereldoorlog hadden gewonnen.

Hoe zou de wereld er dan uitzien? Hadden we gezien. Dus hij, en dan is het vooral op Amerika gericht. De westkust is, hoe heet het, aan de japaners. En de oostkust is van, hoe heet het, de nazi's. En nu, HBO heeft daar ook een serie van gemaakt. Maar ik wil die kijken. Ik moet die ergens gaan zien. Maar hoe heet die serie dan? The Man in the High Castle heet die dan.

Ah, oké. Ja. Goed op te zoeken. Ja, ja, ja. Maar Philip K. Dick, hij heeft meerdere boeken. Do Android Sheeps Dream of Electric. Nog wat. Sheeps. Zoiets. Maar om even terug te gaan, hè. Ja. Sorry. Wat jouw vraag was, hoe is het als je kinderen is, deze digitale tijd? Dat wat jullie nu allemaal zeggen. Want er wordt heel vaak best wel negatief gedaan, hè. Over de digitale tijd.

Over de social media. Ja, en dat is ook absoluut waar je als ouder natuurlijk wel je zorgen over kan hebben. En geef ik ze wel een mobiele telefoon? En wanneer doe ik dat? En mogen ze gamen? En hoeveel mogen ze gamen? En hoe ga ik daarmee om? Blablabla. Maar ik vind het ook een waanzinnige tijd. Weet je? Dat wat jij nu zegt. Je kunt alles opzoeken. Oh, goede documentaire.

Als ergens je interesse is in liggen. Weet je wel? Wij zouden deze podcast niet kunnen hebben zonder social media. Nee, nou ja, sowieso. Maar ook dat als je ergens je interesse ligt, je zoekt het op. En het kan naar je toe komen. En als wij al iets wilden weten, dan ging je naar een bibliotheek. En dan is het ook nog heel erg... En dan was het maar net beperkt wat zij hadden ingekopt.

Ja, en een hele subjectieve kijk van zaak. Want nu kan je, weet ik veel, je hebt het over de origin of humanity. En je zoekt dat op. En je krijgt heel veel verschillende kanten. In alle talen vanuit de hele wereld. Ja, die je dan ook weer kan vertalen naar jouw taal. Weet je wat jij wil? Dus dat ongelimiteerde, dat vind ik wel echt wel heel bijzonder aan deze tijd.

Wij waren natuurlijk in een hele kleinere wereld daardoor. Wat misschien ook wel wat overzichtelijker was. Maar ik vind het ook wel weer heel mooi dat het daardoor zoveel mogelijkheden en dingen kunnen. En dat je dus ook heel veel kennis en allemaal tot je kan nemen. En dat er zoveel mogelijkheden zijn. Maar ik denk dat daar wel veel beter over onderwezen moet worden. Hoe je daarmee omgaat. Ja, want ik had zo'n vak media wijsheid.

1:27:02

Nou, daar heb ik geen zak aan gehad. Ik ook nog. Nou, dat is dan een gemiste kans. Maar ik denk dat je heel goed moet uitleggen aan kinderen hoe je met het internet om moet gaan. En dat dat ongelimiteerde heel snel voor verslaving kan zorgen. Want ik was verslaafd aan Instagram. Gewoon het scrollen dat je niks te doen hebt en je blijft maar doorgaan. Ik zie dat nou nog wel eens bij je.

Dan zit je maar te scrollen in school en denk ik... Ja, en natuurlijk, verslaving blijft altijd. Dus het is ermee omgaan. En het liefste zou ik geen Instagram hebben. Maar voor de podcast en voor ik als creatief persoon is het wel essential in deze tijd. Dus en toen had ik de app weer verwijderd laatst. Toen zat ik van, maar dit is ook weer niet de weg omdat ik het wel nodig heb.

Dus nu ben ik de balancer tussen aan het vinden van... Oké, ik ga het... Het is oké als ik gewoon eventjes aan het scrollen ben. Gewoon een beetje met mensen aan het praten. Mooie plaatjes aan het kijken ben. En dat is prima, maar ik moet niet doelloos gewoon maar aan het scrollen zijn om het tijd te voldoen. En dat is waar we het ook vaker over hebben gehad.

Dat we nauwelijks meer een broodje kunnen smeren zonder dat je een video aan hebt. Je kunt niet bij een tramhalte staan zonder op je telefoon te kijken. Je kunt niet meer in een trein zitten zonder op je telefoon. Niet meer dan kijk naar buiten. Of kijk elkaar aan. Hoe ik daarmee hendel is, of ik luister muziek, maar meestal dan zit je ook gewoon te scoren. Dus ik luister gewoon naar een podcast.

Luister een Bewogen Visie. Of? Soul to soul podcast. Soul to soul. Nee, eens. Maar wat kan dan de rol van de ouder daarin zijn? In jullie optiek? Moeten die daar... Dat is lastig, want het is wel irritant als een ouder teveel gaat meekijken op de telefoon. Ja. Dat heb ik als... Jullie hebben... Jij en papa wilden daar... Of jij wilde daar enigszins dat meer gaan doen. Maar uiteindelijk hebben jullie dat toch niet heel erg gedaan.

Het is heel lastig. Want aan de ene kant, ook omdat je aan zoveel wordt blootgesteld op het internet. Dat is niet goed, maar het is ook wel goed dat het kind dat zelf ontdekt waar de grenzen liggen. Alleen is het lastig om die grenzen te vinden. En die te herkennen. Dus als jij dan zegt dat je daar een verslaving aan hebt. Ja. Ik denk dat heel veel jongeren dat hebben.

Ja, dat geloof ik wel. Ik denk dat het goed is van een ouder als ze daar toch mee doorgaan. Omdat het toch beter is voor dat kind zelf, ook al hebben ze het zelf niet door. Ja. En dan kunnen ze later op een oudere leeftijd zelf de grens ontdekken. Ja. Want als je bijvoorbeeld bij een kind geen WhatsApp over wat ze doen op social media, dan kunnen ze letterlijk alles opzoeken.

1:30:04

Ja. Maar dat kan ook. Ja. Een kind kan overal bij. Ja. Dus ja, persoonlijk zou ik zelf wel tot ongeveer de leeftijd, 14, 15, toch er wel echt heel veel mee bezig zijn. Ja. Met waar ze naar kijken, met wat ze doen op het internet. Welke apps ze doen, wat ze posten en bla bla, al dat. Ja. Maar met die lerares zat ik er dan ook over van, want xxx zit nu van, ja, ik zou mijn kinderen niet TikTok laten hebben.

Maar zij zat van, ja, maar, en zij zat daar ook wel een beetje hetzelfde in van, ja, ik wil mijn kinderen ook niet nu al een smartphone geven, maar als iedereen in die klas, al die kindjes hebben daar een smartphone, hebben daar allemaal een iPhone 11. Of, eh, en jouw kind heeft dan net niet die iPhone 11, dan gaat diegene daarom gepest worden en valt hij daar buiten de boot.

Dus. Ja, maar moet je alles dus maar doen, omdat. Ja, en daar stippelde zij daar dan mee. En ik zat zo van, ja, dus ik zat ook zo van, ja, maar. Als iets niet goed is voor je kind, dan moet je dat niet doen. Ja, maar dat beseft dat kind op dat moment niet, dus. Ja, maar dan, dan, dan, ja, dan is dat maar zo. Ja, maar dat is ook je rol als ouder.

Nee, maar dat is ook je rol als ouder, ja. Ja, ja, precies. Je bent er ook niet om leuk gevonden te worden. Wat zielig, wat zielig. Het is gewoon een begeleiding. Precies, en dat is ook gewoon het moeilijke van het ouder zijn, dat je gewoon soms dingen moet doen waar je je niet populair mee maakt en wat de kind op dat moment gewoon niet jail vindt, omdat die gecontroleerd wordt of dat hem iets wordt afgenomen of, ja.

Ja, maar omdat het wel goed is voor het kind, doe je het. Dus als ouder kijk je altijd net verder dan alleen het populair zijn en, nou ja, dat maak je dan ook je afwee, want je wil ook niet dat je kind heel erg buiten de boot valt, maar ja, nou ja, dat zijn de dagelijkse. Ja, en wat ik ook wel lijp vind, is dat, hoe heet het, kinderen van negen gewoon nu al een iPhone 11 hebben.

Dat ik zit van, maar oké, je kan je kind dan een smartphone geven, maar geef hem dan niet de nieuwste, geef hem dan, weet ik veel, een iPhone, wat dan nu laag is, iPhone 6 om mee te beginnen, of iPhone 7 om mee te beginnen. Ja, nee, helemaal iPhone 10, eerlijk gezegd. Ja? Ja, iPhone 10 11 is nu prima om mee te beginnen. De nieuwste die laatst uitgekomen is iPhone 13.

Dus ja, we zijn al heel wat leuk. Ik heb ook gehad. Ik heb gewoon net mijn nieuwe abonnement en ik krijg een iPhone 11. Ja, nee, maar het zijn prima telefoon, zeg maar, de nieuwste iPhone 13, die is bijvoorbeeld aan nooit van duizend euro. Ja, sorry, maar dat ga ik er echt niet voor betalen. Nee, zeker niet. Maar ik ga het ook niet betalen. Nee. En het is ook niet voor jou nodig.

Nee, ik gebruik het ook niet. Nee, maar op zich is voor deze tijd een iPhone 11, eigenlijk maakt niet echt welke telefoon die ze geeft, dat ze meer gewoon voor de kinderen bij school, zo'n eigenlijk een beetje zien van welke staat ze hebben, weet je wel. Precies, nou, ik vind al juist als ouder dat je ook je kind moet meegeven, weet je, jouw status hangt niet af van jouw iPhone.

1:33:22

Ja, ja, zeker. Ja, je bent een mens en je bent een mooi mens en dat maakt wie jij bent en niet wat je aan hebt en welk iPhone je hebt. Ja, maar ik ben meer in protectie van gewoon, het maakt niet uit welk telefoon je geeft. Het is meer van hoe je hun laat op het internet en waar gewoon naar kijkt. Ja, eigenlijk is dat dan belangrijk.

Ja, precies. Het is niet hoe nieuw de iPhone is. Ja. Iets anders wat er nu gaande is. Veel ouders kiezen er nu voor om hun kind niet per se jongens of meisjes op te voeden. Oeh. Dus meer in de non-binaire richting. Hoe kijk je daarnaar? Ja, ik vind het een lastige. En dan ben ik ook wel blij dat dat dat na mijn tijd is. Ja? Ja, weet je, als ouder heb je ook continu keuzes, weet je.

Wat doe je wel, wat doe je niet, wat leer je wel, wat niet. Dit, ik bedoel, jullie hebben het over social media stress en keuzes. Maar dat zijn ook weer dingen die ik denk, ja, jeetje, wat moet je daar nu mee. Ja, dus in die zin ben ik wel blij dat ik dat niet, dus eerlijk gezegd heb ik daar ook nooit zo over nagedacht wat ik nu zou doen als dat nu zou spelen.

Maar ik ben me er wel van bewust dat wij ook, zoals iedereen, wij hebben jullie wel ook zo opgevoedst met jongens, meisjes en speelgoed en dit en dat. Maar binnen onze beperkingen, want daar ben ik me best wel van bewust, zijn wij altijd wel zo geweest, ja, vind je iets leuk, dan mag jij dat doen. En dat maakt niet uit wat dat is. En ook, ja, net zoals nu ook, als jij een rok wil dragen, dan draag je een rok, weet je. Prima.

Maar, dus wees vooral jezelf, dus in die zin ben ik niet zo beperkt, maar wij zijn ons ook altijd wel bewust van geweest, van het, ja, meer van het pamperen van kinderen. En dat, nou, wij zijn eigenlijk een beetje bijna andersom, zijn wij er ook wel mee omgegaan, omdat op een gegeven moment jongetjes ook gewoon, ook niet meer in bomen mochten klimmen. Of, ja, dat ik wel zoiets had van, ja, weet je wel, ga maar wel juist gewoon jongens dingen doen.

Ja, maar is dat dan jongens dingen? Ja, of jongens dingen, nee, omdat ouders altijd van, oh, kijk uit, het val niet. Ja. Nou ja, prima, ga maar een keer, weet je wel, ik lim die boom maar in. Ja, alleen vind ik het fout, vind ik dat best wel, om dat te koppelen dat dat jongens is. Ja, nou ja, oké, ja. Ja. Net als dat. Nou, daar ga ik al, ja.

1:36:29

Ja, maar dat is toch wel iets, zeg maar, wat bij de nieuwe generatie nu echt heel duidelijk wordt. Ja, want ik vind dat raar om, van ja, in bomen klimmen en voetballen is iets voor jongens. Nee, dat is ook niet zo. Ja, dat is bullshit. Maar ik denk dat het nu nog wel gewoon bij de meeste mensen gewoon heel erg, als je het zo, hoe je het zo verwoordt, zeg maar, dat het nog een jongen ding is.

Ja, maar dan de meeste mensen die vinden, die, die zeggen dan later ook, ja, eigenlijk is dat niet zo. Nee. Maar dat is gewoon nog omdat, omdat dat zo lang zo gezegd is, wordt het nog zo gezegd. Ja, dat is waar. En dat verandert wel. Maar was toch ook, een aantal jaar geleden was er zo'n reclame? En dat ging toen helemaal over dat van, hé, laat kinderen ook gewoon op hun bek gaan.

Wat stoer was dat? Ja, dat was ook wel weer, ja. Het was wel een beetje een extreme reclame. Maar ik vond het wel goed, de message vond ik goed. Het ging zeg maar om, van yo, laat de kind gewoon op hun bek gaan. Laat de kind voetballen. Laat de kind vallen. Van, elke kind van onze generatie heeft dat ene schammetje op de, dat ene litteken op de knieën omdat je bent gevallen.

Klopt. Heel veel kinderen van de generatie die nu opgroeien, hebben dat niet omdat die alleen maar op de iPad hebben gezegd. Nee, maar ja, jij bent ook gewoon vaak gewoon van je fiets afgevallen. Maar ja, de kinderen van nu worden ook overhanden toegebracht met ook. Dus die vallen nu meer. Of met tele... Nou, daar vallen ze dan wel weer omdat het dan weer te hard gaat. Nee, maar sterk nog, ook wel in jullie tijd, of toen jullie jong waren, toen speelde ook juist wel weer in het onderwijs.

Omdat je alleen maar juffen had. Dat je dus ook dat hele poes liggen alleen maar had. En altijd de pemperende. Dat het dus ook heel goed was. Ik ben ook blij dat jullie ook wel een aantal meesters hebben gehad. Ja, ik heb ook een meester gehad. Ja, maar hoe goed is dat? Die was oud en gelovig. Elke ochtend moesten we psalms gaan zingen. En bidden. En hij kon niet zingen.

Nee, man. Maar ja, dat is ook wel gewoon... Oh, maar dat was dan ook wel echt een gelovig school dan. Ja, zeker, zeker. Ik heb echt op goede gelovig school gezeten. Dat was in Nijkerk dan? Nee, dat was basisschool. Zeg maar, ik heb op de Langenoord gezeten. Van groep 1 tot groep 5. En dan op de Bergenschool gezeten. Van groep 6 tot groep 8. En ja, ik heb meer...

Ja, ik heb meest geleerd denk ik wel gewoon op de Bergenschool. Want dat was een betere school in mijn ouders en zicht. En die van mij ook wel. Nee, maar onderwijzers zijn daar ook gewoon heel belangrijk. Ja. Hoe dat ze... Ja, het begint alles. Ja. En juist ook mannen daarin zijn daar ook belangrijk. Gewoon leraren. Dat die ook... Die zie je toch elke dag. Ja, en mannen gaan weer heel anders met kinderen om dan vrouwen.

1:39:41

En als een kind iets wil uitproberen, dan zegt ze gewoon... Nee, nee, doe maar niet. Weet je wel. Pak maar dit wikertje. Dat is veilig. En de man zegt van... Ah, doe het. Grappig. Ah, cool. Weet je wel. Ik heb nu een herinnering dat we politie en boefje aan het spelen waren. En dat mocht niet van een zo'n juf. En dan ging ze iedereen naar binnen halen die het aan het spelen was.

Of die zeg maar politie was. En dan hield diegene iemand vast. Weet je wel. En dan werd die juf heel boos omdat we allemaal agressief bezig waren. En dan zaten we in dat lokaal school. We waren gewoon aan het spelen. De basisschool hebben wij even gevochten. Dat is echt niet normaal. Ja? Ja. Wist je dat niet? Veel gevolgden. Ja, na voetbal. Kijk. Ja, voetbal dat is wel agressief.

Nee, maar ik bedoel zeg maar. Als iemand luistert van mijn basisschool. Vroeger. Fitti vrijdag. Dat hadden we niet. Dat was iedere vrijdag. De FF. Ja, fitti vrijdag. Dus iedere keer na school. Hadden we. Of nee, niet na school. We hadden gym. En we hadden gewoon afgesproken. Vrijdag gym. Fitti vrijdag. Want wat deden we? We deden meestal bankenspel. Dus dan heb je twee teams tegen elkaar verschillende sporten.

Bla, bla, bla. En dan daarna was het altijd ruzie. Dus er werden schoenen naar de overkant gegooid. En zo. Tijdens het spel was iedereen fucking fanatiek. Want iedereen aan mijn klas was super fanatiek. Ja, iedereen had wel een bijzondere klas. Ja, precies. Dus het was gewoon superveel duwen tijdens basketbal. Gewoon zo hockey. Gewoon fucking hard met die sticks. Gewoon tegen elkaar zijn knieën aanslaan en zo. En oké, dat was dan tijdens gym.

Maar daarna moest je nog gaan omkleden. Dus was het in de kleedkamer schaals en vechten. Maar toen. Pauze. Was het voetballen. Dus dan gingen we altijd in dezelfde teams. Die we hadden bij het bankenspel tijdens gym. Gingen we ook nog voetballen. Om revanche te nemen. En dan werd het ook altijd vechten. Altijd. Dus dat was Fitti vrijdag. Nice. Ik heb daar niet heel veel van meegekregen. Nee.

Maar ook niet dat jij onder de schammen of dingen of... Ik weet niet hoe goed jij hebt gekeken dan. Ik weet nog, zo'n jongen was toen zo boos op mij. En toen was het herfst. En ik had echt hele coole Air Max Ones aan. Met oranje en blauw. En ik rende zo. Rende ik zo langs de zijkant van het voetbalveld. Of nou, dat was gewoon beton, zeg maar.

En die jongen was zo boos op mij. En die kwam van de linkerkant. En die steekt zijn been uit. En ik val zo hard. En mijn schoenen waren helemaal vies. En konden niet meer schoongemaakt worden. En ik vond dat zo stom. Want ik was zo blij met die schoenen. En ik had natuurlijk heel veel pijn. Maar ja, zulke dingen. En altijd toen wij in groep 7 zaten.

1:42:44

En groep 8. Dat waren toen ook onze rivalen. En toen het gingen sneeuwen. Toen deden we natuurlijk allemaal een sneeuwbalgevecht. En dat was natuurlijk ook flink weldadig en zo. Dus echt lijfmensen inpeperen. En gewoon niet zomaar gezicht. Maar sneeuw in het gezicht doen. Maar slaan. Terwijl je sneeuw in het gezicht hebt. En niet sneeuw. Maar ook gewoon ijspegels. Dat is gewoon niet in het gezicht. Zoet je waar.

Maar kijk. Ik had dat idee dat je echt gewoon een heel lief jongetje was op de lage school. Nee, ik was helemaal niet lief op de lage school. Jongen, je hele lage school was niet lief. Nee, ik heb het nog nooit van gehoord. Nee, het was sowieso een rare tijd. Het was een struggle. Ja. Dus. Maar toen stopte het met sneeuwen. En toen wilden we nog steeds sneeuwbalgevechten doen.

Dus toen werd één ding een key element. En dat was de bezem. Die had ik niet verwacht. Dat was de bezem. En de bezem. Was zo belangrijk. Opdat. Er lag nog wel een lage sneeuw. Maar die was helemaal getrapt. Dus met die bezem kon je alsnog sneeuw bij elkaar om sneeuwbanden te gaan maken. Dus toen werd het altijd vechten om de bezem. Techniek. Maar dan was het echt vechten.

Dus elkaar klaar met die bezem. En zo dat ze die bezem niet gingen pakken. En dat was groep 7 tegen 8. Maar wij hadden echt een sterke groep 7. Dus onder die groep 8. Dus konden we ook aan. Dat is mooi. Ja. Oh man. Als de school was wel een leuke tijd. Joshua. Joshua. Wil je nog kinderen? En heb je nagedacht over hoe je ze gaat opvoeden?

Ik wil 100% kinderen. Ja. Het liefst 2. Rijkje en Sardé. Oh. Met goede namen. Iedereen heeft wel. Dat is ook wel. Iedereen heeft altijd wel ooit namen bedacht. Ja. 100%. De eerste wilde ik Jason. Nee. Nee. Nee. Vreemdje. Nee. Maar Rijkje en Sardé vind ik heel cool. Sorry to all the Jasons listening. Ja. Sorry. Ja. Sorry. Dat is toch wel Jason noemen. Ja. Sorry. Oh. Dat is echt heel daar eigenlijk.

Maar het liefste wat ik merk met mij en mijn zus. Dat die verhouding van een oudere zus en een jonge broertje is gewoon fucking chill. En sowieso broer en zus is gewoon heel chill. En dat het één broer en één zus is, dat is gewoon heel fijn, merk ik. Dus daarom een jongen en een meisje lijkt me heel fijn. Oh, dan wil ik nog wel even iets vragen.

Ja, heb je het erg gevonden dat er zoveel leeftijd tussen jullie zit? Maar zoveel leeftijd zit in vier jaar vind ik best wel mee van. Ik heb ook vier jaar. Oké. Hoe heb je dat ervaren? Ben jij ouder of jonger? Ik ben ouder. Zij is veertien nu. Ik ben negentien. Maar ja, ik heb het nooit echt erg gevonden. Ja, wat kan ik er tegen doen? Kun je goed met haar?

1:45:56

Ja, je kunt er niks in doen. Ja, sinds ik toch wel zo dicht was, weet je wel. Het laatste jaar is het veel beter geworden. Dus daar ben ik wel blij mee. Maar ik heb ook wel het gevoel dat het gewoon elke dag een betere, sterke relatie met haar maakt. Maar dat heeft dan ook met je eigen gemoedstoestand te maken. Ja, ja. Maar niet zozeer met leeftijd.

Nee, nee, nee. Ja, nee. Maar ik heb nooit echt gevoeld dat die leeftijdverschil er iets mee te maken heeft. Maar ik denk dat ook nooit zo van. Nee, alleen zeg maar de tijd van toen Amber meer naar middelbare school ging en toen wilde ik nog wel met Lego spelen en zo. En dat ik wilde dat Amber dan mee ging doen, maar zij had daar dan geen behoefte aan.

Dat was wel jammer, maar nee, ik vond het wel chill. Ja, juist ook om mijn oudere zus te hebben, vind ik chill. Want wanneer je dan een oudere broer hebt als jongen, is dat natuurlijk ook kan het heel snel clashen. Ja, dat is altijd heel erg. En met de oudere zus, dat is best wel relaxed gewoon. Ja, heb je ook wel een hele zus. Ja, tuurlijk, tuurlijk.

Dat scheelt ook. En we hebben ook wel echt dezelfde interesses, dus dat is ook wel chill. Maar ja. Maar jullie zijn wel echt heel verschillend. Ja, dat wel, honderd procent. Maar jullie gaan echt super samen. Ja. Ja, maar dus een jongen en een meisje, dat is de ideale situatie. En dan Rijkje en Sjardé. En als het dan twee jongens zouden zijn, zou het Rijkje en Ezra zijn.

En als het twee meisjes zouden zijn, zou het Sjardé en Ezra zijn. Heb je al nagedacht over hoe je je zal opvoeden? Ja. Ik denk geen vlees eten in eerste instantie. Want dat doe ik nu ook niet. En ik vind dat sowieso wel een goeie. Dus dat zou ik dan ook doorgeven aan kinderen. Ik zou wel in de natuur willen leven eigenlijk met ze. Dat zou ik wel echt sick vinden.

En een soort van een community starten. Sowieso met gewoon mensen. En daarmee een zelfvoorzienende samenleving creëren. En daar dan, hoe heet het, met kindjesleven. Ja, dat lijkt me wel gewoon heerlijk. En ze ook meer leren om zelfvoorzienend te zijn. Want dat, ja, dat denk ik dat dat ook wel echt belangrijk is. En de power of nature ook wel echt aanleren. Nou, dat is zo. Ja, en natuurlijk gewoon respect voor jezelf.

Respect voor anderen. Zulke dingen. Creatief opvoeden. Vrije keuzes. Ja, vrije keuzes. Ja. En dus zo min mogelijk met ook digitaliteit te maken hebben. Wat grappig dat je dat zegt. Ja? Ja, wat als ik nu zeg van, s'avonds je telefoon inleveren. Ja. Maar hij wil het natuurlijk beter voor zijn kinderen. Ja. Ja, maar ik wil het ook goed voor jou. Ja, maar dan ga je gelijk stijgen. Ja, nee.

1:49:13

Ja, maar kijk. Ik moet mijn meditatie. Ja, maar kijk, het ding is. En ik moet dit en ik moet dat. Kijk, als je wanneer je digitaliteit en een computer en een telefoon gaat gebruiken als tool, is het prima. Dus bijvoorbeeld je telefoon gebruikt voor een slaap meditatie. Je laptop gebruikt om een powerpoint presentatie te maken voor een spreekbeurt, dit, dat. Dan is het goed. Maar wanneer je het alleen maar voor pure entertainment en uit verveling gaat doen, dan vind ik het niet goed.

Dus ja, dat zou ik heel erg mijn kinderen aanleren van, oké, digitale producten zijn niet slecht. Als je het als een tool gebruikt. Ja, dat eigenlijk. Ja. Jij? Ja. Mijn main antwoord zou nu zijn, zeg maar, op wil je kinderen, is nee. Maar dat kan natuurlijk veranderen. Maar zover ik weet, ben ik nog niet ready om daar ook over na te denken. Omdat ik nog zoveel voor mezelf moet doen.

Ja, maar je hoeft ook niet nu kinderen. Nee, nee, nee. Dat bedoel ik. Nee, maar ik... Maar zie jij jezelf ooit als vader? Op dit moment niet. Nee. Ik zou wel echt een leuk papa zijn. Ja, ik ben gewoon nog niet zover met mezelf om daar überhaupt over te gaan nadenken. Ja. Ja. Ik heb daar nog niet, ja. Dus je hebt ook nog geen namen? Nee. Geen iemand.

Nee. Welk advies zou je geven aan ons als wij kinderen gaan krijgen en überhaupt aan, weet ik veel nu, iemand is zwanger en die luistert van, welk advies zou je geven aan ouders nu? Als ervaren moeder en als ervaren kind van ouders, zeg maar. Ja, ik denk dat het belangrijkste is dat je altijd open staat. ook als ouder, ook al wordt er van jou verwacht dat je het weet.

Ook als ouder weet je het heel vaak niet. en, nou ja, klinkt een beetje raar, maar doe je ook maar wat? Ja, zo is het ook. Ja, weet je, daar is geen school voor en dan hoop je dat je een goed voorbeeld hebt en ik hoop dat ik een goed voorbeeld van jullie ben geweest en misschien ook in dingen die ik niet goed heb gedaan, dat kan ook een voorbeeld zijn en je denkt, oké, zo niet.

Maar ik denk dat het altijd belangrijk is als ouder dat je dingen vanuit je eigen kracht doet en dat je dat aan je kind leert van, weet je, wees jezelf. Dat is mooi, dat is altijd goed, ook al is het afwijkend en stuur niet te veel als ouder. Probeer meer mee te lopen dan te bepalen. Mooi. Ja, en weet je, een kind heeft zijn eigen, of een mens heeft überhaupt zijn eigen weg te gaan en kijk naar het kind en loop mee en daar waar het nodig is, stuur een beetje naar links en naar rechts, maar laat het vooral zelf zijn eigen pad gaan zonder dat jij daarin te veel stuurt.

1:52:39

Zoiets? Ja. Dat is mooi. Ik heb hier ook nog wat moois wat ik van mijn moeder ken. Dat is een gedicht, volgens mij. Dat is van Khalil Gibran. Hey. Heb je een boek daarvan? Dit is letterlijk het boekje wat ik van Adinda heb gekregen, De Profeet. Mensen gaan het boekje De Profeet lezen. Ik heb hem nog niet gelezen, maar Adinda zegt dat het heel goed is. En letterlijk het gedicht wat je nu hier hebt gevonden is van Khalil Gibran en die heeft De Profeet geschreven.

Synchroniciteit, synchroniciteit. Love it. En het heet Je kinderen zijn je kinderen niet. Ja, eens. En ik zal het even voorlezen. Je kinderen zijn je kinderen niet. Zij zijn de zonen en dochters van levens hunkering naar zichzelf. Zij komen door je, maar niet van je. En hoewel ze bij je zijn, horen ze je niet toe. Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten. Want zij hebben hun eigen gedachten.

Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen. Want hun zielen toeven in het huis van morgen. Dat je niet bezoeken kunt. Zelfs niet in je dromen. Je mag proberen gelijk hun te worden, maar tracht niet hen aan jou gelijk te maken. Want het leven gaat niet terug. Nog blijft het dralen bij gisteren. Jullie zijn de bogen waarmee je kinderen als levende pijlen worden weggeschoten. De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige.

En hij buigt je met zijn kracht opdat zijn pijlen snel en ver zullen gaan. Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter. Een vreugde voor je zijn, want zoals hij de vliegende paal lief heeft, zo mint hij ook de boogs die standvastig is. Ik kan echt niet lezen, maar ik heb het geprobeerd. Nou, een wijze moeder heb je. Mooi dat... Ik zeg amen. Ik heb er iets meer.

Een mooi eind. Ik herkende heel veel in wat je zei in dit ook. Ja, eens. Mama, waar kunnen mensen jou volgen? Op Sol2Sol. Sol2Sol. Sol2Sol op Facebook, op Insta. Mijn podcast is overal te vinden. In het linkje in hun bio. Check het dan gewoon meteen. Luister het. Ze heeft hele interessante, mooie verhalen met hele interessante, mooie mensen. En bedankt dat je hier met ons wilde zitten. Ja, heel bijzonder.

Dank jullie wel. Ja, ik vond het heel mooi. Ja. En leuk. Ja. Volg Bewogen Visie. Volg Bewogen Visie, yes. Op Insta, Bewogen Visie. Volg mij op Insta, Joshua Schoonen, double O N E N. En volg mij op Instagram, computment. En al mijn andere accounts die je vast wel kan vinden op mijn account. computment. Precies. Yes. Ik vond het een mooi gesprek. Ja, bijzonder. Dank jullie wel. Dank je wel.

1:56:01

Top. Ciao las.